Monday, April 23, 2018

ජීවිතයක් අරන් එන්න




සිනා පොදක් අරන් එන්න
මටත් ටිකක් හිනාවෙන්න
නෙත නොරැඳුණු හදේ රැඳුණු
කඳුළු බිංදු පිස දමන්න

වලාකුලක් අරන් එන්න
දෙණිය පුරා වැහි වහින්න
ගත මත නැති හිත මත ඇති
කිලි කුණු සෝදා හරින්න

වසන්තයක් අරන් එන්න
ගහෙන් ගහට මල් පිපෙන්න
ඒ අතරේ මල් පෙත්තක
මගේ කවිය ලියා ගන්න

සුළං රොදක් අරන් එන්න
අනන්තයට හමා යන්න
පවනැල්ලේ නුඹට හොරෙන්
මගෙ දුක පා කර හරින්න

ජීවිතයක් අරන් එන්න
නුඹේ නොවන මට දකින්න
ඒ දිවියට පණ නල පිඹ
ආදරයෙන් බලා ගන්න


Wednesday, April 18, 2018

කස්සප





 වැස්ස නම්  හැමදාම 
වහිනවා කස්සප 
අපිට නම් නෙවෙයි 
උස් කඳු මුදුන් සිඹ සිඹ
වැහි දාට බිම තෙමන
නුඹෙ මැඳුර ගිරි හිස
මාව කැන්දන් යන්න 
දුර ඈත වැඩිවද


ඉතිං එහෙ ගියෝතින්
හැමදාම හවසට
කැඩුණු උළුකැට'තරින්
තරු බලමු කස්සප 
යට ලීයෙ මී පැටව් 
ඇහැරවන් නැතිවම 
මගෙ කනට පෙම් කතා
මුමුණන්න හෙමිහිට 


පොඩි මල්ලි  කවි ලියපු 
පවුර පිට ආයෙම
සුදු හුණු ටිකක් ගාලා
එල්ලගමු කැඩපත
ඕළු මානෙල් නැතත් 
මැඳුර වට මිදුලට 
දාස්පෙතියා ටිකක් 
වවමු හැඩ වෙන්නට


බලකොටුව තනමු අපි
හදවතේ මුදුනෙම
නුඹ ලඟින් නම් ඉතින් 
 බයක් නැහැ අහලක
බිතු  පුරා අඳින්නට
ඕනෙ නෑ කස්සප 
හිත පුරා ඇඳීයන්
මගේ සිතුවම් පට


අප්සරා 

Monday, April 16, 2018

හදවතක් ඕනෑ කර තිබේ......


විසල් ,

ඔබට එසේ ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ " ආදරණීය , දයාබර , ලෙන්ගතු , මගේ ..." ආදී වූ ආමන්ත්‍රණ රැසක් ලියමින්  ඉරා විසි කර දැමූ කොල වලින් පිරී ගිය ගෙබිම දෙස නෙත් යොමන අතරය. ඔබ මගේ නොවන බව ඉඳුරා දනිතත් ඔවුන් ඔබව මගේ බවට පත් කර අද දිනට දෙවසරකි. ඒ බැව් ඔබට අමතක වී ඇතුවාට සැක නැත. එනමුදු මේ දෙවසර පුරාවට ගෙවුණු හැම මොහොතකම මම මගෙන්ම ප්‍රශ්න කරගනිමින් සිටිමි .

දෙමව්පියන්ගේ තීරණයට  ඉරණම භාර දී විවාහ වුණු අප දෙදෙන එකිනෙකා වටහා ගැනීමට අසීරු උත්සහයක නිරත වෙමින් මාස කිහිපයක් ගෙවා දැමූ අයුරු සිහිපත් වන විට මට දැන් සිනහ පහළ වේ. ඔබේ ජීවිතයේ හිඳ නික්ම ගිය "සමුද්‍රා"ව පිළිබඳව මා දැනගත් ඒ සන්ධ්‍යාව පෙර මට මහත් වේදනා ගෙන දුන් මතකයක් විය.

ඉතිං, සත්තකින්ම මා ඇයට ඊර්ෂ්‍යා කලෙමි. මා ලඟ නොවූ සියල්ල ඇය ලඟ වූ බව ඔබේ  පැරණි දිනපොතට පින්සිදු වන්නට මම දැනගතිමි . මා මෙන් සාමාන්‍ය ගැහැණියක් නොවූ  ඇය සුවිශේෂ වූවාය .

විදාලන නුඹේ තරු නෙතු
දවාලයි  මගේ හදගැබ
මුදාලන සුපෙම් හැඟුමන්
නිවාලයි සිතේ සරතැස

ඉතිං ඇය සියල්ලම සියතින් මෙහෙයවී, මා  ඔබව දවාලන්නට හෝ නිවාලන්නට සිතන්නේවත් කෙලෙසකද? ඔබේ ඒ කවියට පහළින් මුතුවන් අත්අකුරින් ලියූ තවත් පද කිහිපයකි .

ග්‍රීෂ්මයේ වුව නුඹව 
දහඩියෙන් නැහැවෙමින් 
තරව වැළඳ ගනිමි 
නුඹේ ප්‍රශ්වාසයද
සුළඟට අයත්  නොවනු පිණිස 
ආශ්වාස කරලමි
රේඛා මැකී යනතුරුම
මොහොතකුදු නොනැවතී 
ඔය දෙතොල් සිප ගමි
මටම හිමි හදවතේ 
කිසිවෙකුට ඉඩ නොතබා
සදහටම නවතිමි

සත්‍යයකි. ඇය ඔබේ හදවතේ සදහටම නැවතී ඇත. මට කිසිඳු ඉඩක් නොතබාම ඇය එහි සුවසේ රැඳී සිටී. ඉතින් මම පසු බසින්නට තීරණය කළෙමි. ඔබ මට සිනහසෙනු නොඅනුමානය. ඔබ වන් පිරිමියෙකුගේ භාර්යාව වන්නට නොපතන්නී කවුරුන්ද ?  ඔබේ  කඩවසම් රූප කාය ඉදිරියේ මා අසරණ වූ අවස්ථා බොහෝ විය. මිනිස් සිත රූපයට ලොබ බඳින්නේ නොවෙද ? ඔබේ බුද්ධිමත් බව, දක්ෂතාවය, පෞරුෂය මා ඔබ කෙරෙහි බැඳ තබන අනෙක් සාධක විය. ඔබ හා විවාහ වීමෙන් පසු මා නොසිතූ ධනස්කන්ධයක් මට ලැබිණි. එහෙත් ඒ කිසිවකට මගේ පසුබෑම නවත්වනු නොහැකිය .

ඔබේ ආද⁣රය මා සතු නොවීය. මා සතු නොවෙයි. කිසිදා මා සතු නොවනු  ඇත. මා ආදරය ගැන දන්නේ මොනවාදැයි ඔබ දිනක් මගෙන් ඇසු බව මතකය. සත්‍යයකි. ඔබ හා විවාහ වන්නට පෙර මම කිසිවෙකුට ආදරය නොකළෙමි. තුරුණු වියේ හැඟුමන් සිත පෙළුවද මගේ දෙමව්පියන්ගේ ආදරය ඕනෑවටත්  වැඩියෙන් ලද මා ආදරය ලබා ගැනීමේ කලාවන් ප්‍රගුණ කර නොතිබිණි. මගේ සිහින සිතුවිලි අතර සිටි සිහින කුමරුන්වම සොයාගෙන ඔහුටම මා විවාහ කර දෙන්නට ඔවුහු සමත් වුණහ. ඔහු මා ආදරය ගැන නොදන්නා හැඟීම් දැනීම් විරහිත කෙනෙකැයි මට නින්දා කරයි. 

ඔබ නිවැරදිය. ඔබ සමඟ සැඳැවේ කෝපි ⁣බොන අතරතුර විශ්ව සාහිත්‍යයේ කතාවක් විචාරය කරන්නට මා නොසමත්ය. ඔබේ මිතුරන් සමඟ ඔබ මදුවිත පානය කරන විට ඔබේ පසෙකින් අසුන් ගෙන කොටස් වෙළෙදපොළ මිල ගණන් සසඳන අතර ඔබේ බඳුනෙන්ම මීවිත බිඳක් තොල ගාන්නට මා අසමත්ය. ඔබ ලියන කවියක පදයක් මුමුණමින්  ප්‍රංශ හාදු වැස්සකින් ඔබ නහවන්නට මා අසමත්ය. ඒ කවියට පිළිතුරු  ලියා ඔබ දහවල් ආහාරය ගන්නා හෝටලයේ මේසය මත කුඩා සටහනක් සේ ඔබට පිළිගන්වන්නට මා නොසමත්ය. මගේ ඇඟිලි තුඩක ස්පර්ශය පවා නොඉවසන ඔබව නිදි යහනේදී තුටු කරන්නට මා නොසමත්ය. නිතර ඔබ යන සාදවලට නවීනතම විලාසිතාවන් හැඳ සහභාගී වී ඔබ හා ආලිංගන නර්තනයේ යෙදෙන්නට මා නොසමත්ය. සත්තකින්ම ආදරය ගැන මා දන්නේ මොනවාද ? මා කිසිවක් ම නොදනිමි.


එහෙයින් මා පසු බසිමි. නික්ම යමි. තමන් ආදරය කළ යුවතිය විවාහ කරගන්නට දිරියක් නොවූ මිනිසෙකු  වෙතින් නික්ම යමි. තමා කිසි⁣ලෙසකත් ආදරය නොකරන යුවතියක් විවාහ කරගෙන ඇගේ ජීවිතය විනාශ කර දැමූ මිනිසෙකු වෙතින් නික්ම යමි. තමාගේ බිරිඳ හා දිනකට වදන් දෙකකට වැඩියෙන්  කතා නොකරන මිනිසකු වෙතින් නික්ම යමි. අතීතය අමතක කර වර්තමානය සම සිතින් විඳ ගන්නට නොහැකි දුර්වල මිනිසෙකු වෙතින් නික්ම යමි.  තමා සතු දෙයින් මානයට පැමිණ තම බිරිඳට පවා නින්දා කරන උඩඟු මිනිසෙකු වෙතින් නික්ම යමි.

ඔබ සුවෙන් සිටිනු ඇත. ඔබ තුටින් පසු වනු ඇත. ⁣මෙතෙක් කල් මා ගැන සොයා නොබැලූ ලෙසම සොයා නොබලනු ඇත. ආදරය ගැන නොදත් මට ආදරය ගැන කියා දෙන්නට ඔබට නොහැකි වීම පමණක් මා රිදවයි. ඔබ මට විවර නොකල හදවත අගුළු ලා තබා ගන්න. මට වෙනත් හදවතක් ඕනෑ කර තිබේ. මා නොමැති දිවියට සුභ පැතුම් .


අරුශිමා


Saturday, April 14, 2018

නුඹේ ආදරය කියවන්න බැරි.....



සුසුම් පොදක පවා
ආදරය හොයපු මට
නුඹ දුන්නෙ 
අනවරත හාදු වැහි

මගේ මුළු හදවතම
නුඹ නමට ලියුවාම
නුඹ බැලුවෙ 
ලය මඬලෙ වැසුණු පැති

ආදරෙයි ආදරෙයි 
මිමිණුවේ නැතුවාට 
තත්පරයෙ පවා
 නුඹ නැතුව බැරි

දැනෙනවද මේ හුස්ම 
වේගයෙන් වැටෙන්නේ 
රාගයෙන් නොවේ 
සෙනෙහසින් දැඩි

හීයකින් ගැලපුමට
හදවතේ ඉඩ හොයපු 
මල්සරට වැරදුණා
කොතැන හරි

අපි අපේ  වෙමු  දිනක
මුදුවකට වහං වී
ආයෙමත් මතක් කර
දෙන්න බැරි

එතෙක්  කුසුමේ සුවඳ  
මදිවෙයිද සැනසෙන්න
රොන්  රසට ලොබ නොකර 
කොහොම හරි

වසන්තය දුරයි මට
ආයෙමත් දැනෙනවා 
නුඹේ ආදරය 
කියවන්න බැරි 

Wednesday, February 21, 2018

සයවන මතක බණ


හීනයක්දෝ නොදැන
පැමිණි මේ මාවතේ
කටු කොහොල් පමණක්ම
මුණගැසුණු තැන් තිබේ
හඬන්නට නොහැකි තැන
සිනාසුණු මොහොතකද
නුඹේ උණුසුම නැතිව
සිත තැළුණු තැන් තිබේ 

සය වසරකට පළමු
නුඹ නොඑන ගමන් ගිය
ඒ රුදුරු මද්දහන
සිතම කළඹයි මගේ
සඳයි තරුකැට දෙකයි
තවම හිරු සොයනවා
එළිය නැහැ දිවි අහස
"තාත්තේ...." පෙර වගේ

ගිලන් සයනය අසල
සෙත් පිරිත් මුමුණමින්
තවම නළලත දැනෙයි
තිබුණු බර නුඹෙ අතේ
මගේ වාගෙම සිහින්
ඔය දෙනෙත් විවර කර
සිනාසී කියනවද
අදත් මට " සුදු පුතේ"

රැවුල් කොට වල රිදුම
දැනෙන්නට හිස සිඹින
මතක මල් හැම දිනම
හද බිම පුරා පිපේ
ගොර සසර බැමි දුරැර
එතෙර වෙනු මැන කතර
නොවුණාට කමක් නැහැ
යළි යළිත් අපි අපේ.......


Tuesday, February 6, 2018

හිතවත......


හිම වැටෙන්නට පළමුව ආදරය අවුලාගෙන උණුසුම් වෙමුද මොහොතකට ....... ගල් ගැහුණු හදවත් දියකර දෙනුවනින් පිටමං වෙන්ට පෙර වසා දමමුද සුසුම් කවුළුව ...... නිරුවත් තුරු හිස් වලට පලන්ඳා හිත අස්සෙ හීතල මියැදෙමුද මිදුණු ගං දිය මත......

Sunday, January 28, 2018

නමක් නැති කවිය


මගෙ බිඳුණු හදවතේ 
මහ ගොඩක් ඉඩ ඇතේ
රැඳෙන්නට  නොරිසි තැන
නුඹ ගියෙන් හිමවතේ
නුඹ විවර කළ කවුළු
තවම වසලා නැතේ
සීත සුළඟට හසුව 
සිතුවිලි ගැහෙයි සිතේ....

ගෙවුණු රැය පුරාවට
කැඩුණු උළු කැට'තරින්
නුඹේ රාශියේ තරු
ගණන්  කෙරුවා හෙමින් 
සීතලට ගල් ගැහුණ
ලේ  පාට පෙම් බඳුන
හඬක් නොනගා බිඳී 
කැබලි විසිරී ගිහින් ....


ඇනී හද පාරවා
විස පිරුණු කොන් වලින් 
මැකුණු කැළලත් ඉරා
වේදනා දෙයි තදින් 
මුවඟ දෙපසින්ම ඇද
ඇණ ගසා විත් පිටත
කරුණු කෙලෙසක වීද
කියමි හඬ ගා ඉතින් ....

මගෙ බිඳුණු හදවතේ 
මහ ගොඩක් ඉඩ ඇතේ
නුඹේ පා සලකුණුත් 
තවම මැකිලා නැතේ
නුඹ විවර කළ කවුළු
වසන්නට සිත් නැතේ
ඒ කවුළුව‍ෙන් යළිත් 
නුඹ එතැයි මට සිතේ.....

Sunday, December 24, 2017

වැස්ස

හැමෝම  හොඳින්  ඉන්නවද ? අධ්‍යාපන කටයුතු  නිසා බ්ලොග් පිටුව අමතක වෙලාම ගිහිං . නත්තල්  නිවාඩුවෙ වෙලාවක්  හොයාගත්තා. නත්තල් සමරන සියළුම දෙනාට සුභ  නත්තලක් වේවා කියලා ප්‍රාර්ථනා කරනවා!  පරණ බඩු අස් කරනකොට මං දහය වසරෙදි විතර ලියපු මේ යාං හෑල්ල හොයාගත්තා . වෙලාවක්  තියෙනවනම්  කියවලා බලන්න ...



වෙලාගත් සන්තාපය
අඳුරු  මේඝ වලාවෝ
ගැටී එකටෙක
වසුන්දරාවිය මතට
හෙලයි කඳුලැල් බිඳෙන් බිඳට.....

කඳුළු හා මුසුව 
හුදෙකලාවම හමන
සීත  මඳ පවන
පාළුවෙන් මෙන් විත්
තුරු වියන් මල් උයන්
හැම වැළඳ පලා යයි................

වැස්සට තෙමුණු  මල් මත
ඉහිරුණු ඒ සන්තාපය 
වේගයෙන් ගලා බස්නා 
ගංගාවට රහස් කියයි....

කවුළුව‍ෙන් එපිට
පෙනෙන සීතල  පිරුණු වැස්සෙන් 
අඳුරු හුදෙකලාවම මිස
සොඳුරු යමක් දැකිය හැකිද?

සුදෝසුදු පුළුන් කොට්ටය
දෑතින්ම වැළඳගෙන 
යහන මත ගුලි ගැහී
නිහඬවම බොහෝ දේ පවසන
සොඳුර මට කියනු මැන.......

නුඹ  නොකීවත්
මම දනිමි එය,
මට නොපෙනෙනා සොඳුරු බව
නුඹ අත් දකින්නෙය

"ඈත අහස කළු කරලා
මහ වැහි උතුරා හැලිලා
තුරුලිය ගොමු ඒ වැස්සේ 
සතුටින් රස ගීත ගයයි"

නුඹ මට කියන්නෙය......

නුඹේ  සිහින් දිගටි මුහුණ 
කවුළුවට ළං කරන්
කාල වර්ණ නෙතු පිය නොසලා
ඒ දසුනම නුඹ  සිටියි බලා,

"විකාරද?" මම අසමි......

සන්තාපය ගංගාවට 
කී රහසම
නුඹටත් ඇසුණු විටක මෙන්
නුඹ වත අඳුරින් බොඳ වෙයි
මොහොතක්  බිම බලාන හිඳ
නුඹ  යළිත්  මා සමඟ සිනාසෙයි....

"අපි යමු මිදුලට "

එනමුදු අපි මිදුලට නොයමු
නුඹ පමණක් දිව යයි
කවුළුව ළඟ මා තනිවෙයි,

මිදුලට පැන
කිරිල්ලියක වාගේ නුඹ 
සතුටින්  ඉල්පී නටන්නෙ
රටක් රාජ්ජයක් ලැබුණ කලෙක වගෙයි,
නුඹේ නීල කෙහෙරැල් මත
හැපි හැපී ඇද හැලෙන
වැහි බිංදු දඟ කරයි......

ඒ වැස්සේ සිරිසිරියේ
වගේ වගක් නැතුව  වගේ
මිදුල පුරා  නටන නුඹේ 
පෙර නොදුටුවක් දිටිමි මම,

සුන්දරත්වය !

නුඹේ දූවිලි පැහැ කොපුල් මත 
ගැටී ගලනා අරුම වැස්සේ 
සොඳුරුතාවය
මම දකින්නෙමි

පෙර මෙන් අඳුරක් නැතුවා සේ
වැසි වැස්සද හිරු ඇතුවා සේ

නුඹේ  සිනාවෙන්  මිදුලම එළිය          වැටී
ගලා හැලෙන වැස්සේ දඟ කරන       හැටී
සිනා සිසී නුඹ මිදුලේ නටන                හැටී
නුඹට හොරෙන් ගහකොළ මල් බලා      සිටී......

හදිසියේ මතක් වූ යමක්
ඒ වැස්සෙන් නුඹ  කැඳවයි
මා අසලට
නුඹේ උණුසුම කැටි වූ
තේ උගුරක් ද රැගෙන...

සැවැන්න සුවඳ  විහිදෙන
මල් ගවුමේ දැවටී 
දිගු වරලේ තෙත් බව
තුවායෙහි අමුණා
නුඹ  සිනාසෙයි මදෙස බලමින් ,

" වැස්ස හරි සුන්දරයි "

මම කියමි....
තුරල් වී ගිය වැස්සෙ 
වැහි බිංදු එක දෙකක්
පායා එන හිරු රැසින් 
තවමත් දිලෙයි රිදී පැහැයෙන්,

එවිට නුඹ සිනාසෙයි යළි යළිත් 
තවත් වැස්සක් අරන්
පෙරටත් වඩා සොඳුරු ....


Sunday, November 26, 2017

පළමු අරවින්දය







නෙතු නුඹේ මුණගැසුණු
ස්නේහයේ ක්ෂිතිජ ඉම
සංසාර මඳ නලක
පටලැවුණු සුසුම් රොද
දුර පේන හීන කඳු
වලට එපිටින් ඉගිල
අද වාගෙමයි හෙටත්
සෙමින් මුමුණයි හදට
දුටු මතින් සිත් බැඳුණු
පෙමක් නොඑනා දුරක්
හෙමි හෙමින් පා තබා
පැමිණියෙමු අප දෙදෙන
නාඳුනන සිහිනයක
අතරමං වී නොවෙයි
එකම වදනක පවා
ආදරය මුණගැසිණ
කාලයේ ඉර රේණු
දිවි ගැබට පතිත වී
කාසි රොන් සුණු සොයා
සෙමින් රිදවන දිනක
හීනයේ කුසුම් පෙති
සුවඳ විහිදා පිපී
තුටු සිනා කැන් මුවඟ
එළිය කරනා දිනක
ඔය සුරත අත් නොහැර
හදවතින් ලඟ රැඳී
ජීවිතේ මේඝයන්
එක සිතින් දරාගෙන
ඇවිදයන්නට ඉතින්
තව බොහෝ දුරක් ඇත
මතක තුරු හිසේ
අරවින්දයක් පිපී ඇත......

Sunday, July 9, 2017

කවිය




වුවමනා පමණින් 
වර්ණ ගැන්වූ
ජීවිත හැඩතල අතර,
හමා ගිය සුසුම් 
වර්ෂාවට තෙමුණු ,
මගෙම නොවන,
පෙර දිනකද නොවූ,
පසුවද නොවන,
අශිෂ්ඨ කවිය ,
 හිත් පියස්සෙන් වැගිරෙන 
ස්නේහ බිඳු අතරින් 
එක දෙකක,
ඔබෙ නමද
කෙටියෙන් ලියා ඇත.....

Saturday, July 1, 2017

නුඹ එනවද...


සුදු තඹර පෙති මත
හිමිදිරියෙ දිලි පිණි පොද
වෙන්න ආසයි මට
සබඳ නුඹ එනවද
තෙමෙන්නට 
පිණි වැස්සක 
ඒ කුසුම් පෙති මුල 
මකරන්දයෙන් නැහැවි  රොන් සුණු 
වෙන්න ආසයි මට
සබඳ නුඹ එනවද 
බඳින්නට මී
එරොන් බිඳු ගෙන
එරොන් සුණු කැටි වූ
පීත පැහැ මුදු  රේණු අතරේ 
පවන වෙනු ආසයි මට
සබඳ නුඹ එනවද
විඳින්නට 
පවනේ සුවඳ පොද

ජීවිතයක් අරන් එන්න

සිනා පොදක් අරන් එන්න මටත් ටිකක් හිනාවෙන්න නෙත නොරැඳුණු හදේ රැඳුණු කඳුළු බිංදු පිස දමන්න වලාකුලක් අරන් ...