Friday, June 22, 2018

නොවන්නෙමි මම් කුමරි මනමේ

දෙනෙත් සරයෙන් මරා දමනා

එකම බැල්මට වශී වන්නට

මටත් තිබුණා නුඹේ නෙතු දැක

කඩුව කුමරුට නොදී ඉන්නට


ලය පුරා පිරි රෝම සිඹිනා

මුදු මුදුව ගිය කෙස් වැටිය වුව

නුරාවේ ගිනි සිළුව දල්වා

සොරා ගත් හැඟුමන් මගේ නොව


වන දහන රිසි ලෙසින් සරනා

රජකුගේ සුරු විකුම් අභිමුව

රහසින්ම හෝ නුඹේ අත නම්

නොපැතුවෙමි ලද නමුත් ඉසිඹුව


අසිපතින් ගෙල සිඳිනු රිසි නුඹ

හද මඩල නොව මගේ උරුමේ

මහිමි කුමරුට බැඳුණු සිත ඉඩ

නොදෙයි වන්නට කුමරි මනමේ



වසත් සඳ කොවුලන්ට බහ දුන්

බවක් කොයි කවුරුන්ද දන්නේ

දැකුම් පිණිසද ඉසිඹු නැති මුදු

හිරුගෙ සෙනෙහසමයි පතන්නේ



Friday, June 1, 2018

පසු වදන




හිත පුරා ඇවිද විත්
හදවතේ ලැගුම් ගෙන
වත පුරා රැඳි කොමළ
සිනහවෙන් සිත නිවන
අත පුරා අවවාද 
බෙදයි පණ්ඩිත කමින
නුඹ තමයි මගෙ හීන
පාට කල පසු වදන

Friday, May 25, 2018

අද මේ මොහොත


වසන්තය
නොවෙනස් ව
පැවති නම්
ඔබ එතැයි
මඟ බලන්නට
තිබිණි.....


අතීතයෙ අළු
සුළඟ හා මුසුව
හදවතින් 
නික්මී
නොබෝ දිනකි......

හීනයෙන්
ඇහැරෙන්න
පළමුවම
හිතේ දුක
වැඩිකමට
ඉකි ගැසිණි......

හෙටක් ගැන
නොවේ
අද මේ මොහොත
පවා මට
නිශ්චිත
නොවූ දෙයකි........


Thursday, May 17, 2018

අපි ආයෙමත් අලුතින්ම පටන් ගමු.

දන්නවද එදා මට අද වගේ මතකයි. ඔයාව දැකපු මුල්ම දවස....... නෑ. ඔයාව මට දැනිච්ච මුල්ම දවස...... ටිකක් විතර පිස්සු, මෝඩ කෙල්ලෙක් විදියට ඔයා ඉදිරියෙ පෙනී හිටියෙ නිතර පහලට හැරවිලා තියෙන මූණ මොකක්දෝ හේතුවකට ඔයා දිහාට හරවාගෙන.
දූවිලි පාට හමක් තියෙන, විලාසිතා ගැන මෙලෝ දෙයක් දන්නේ නැති, ටියුබ් ලයිට් එකක් වෙච්ච සහ ගොඩේ කෙල්ලක් වෙච්ච මගේ මොකක්දෝ ලස්සනක් තියෙනවා කියලා මට මුලින්ම කිව්වේ ඔයා.
රිපීට් වෙන විභාග ගැන, පෙරලගන්න බාල්දි ගැන වගේම හේතුවකටද අහේතුවකටද මන්දා ඇතිවෙන කුකුල් කේන්තිය ගැනත් වගක් නැති වුණේ ඔයාට විතරමයි.
ඒ සිතුවිලි එක්ක ඔයා මගේ ජීවිතේ පාට කරද්දී මං හිනාවෙන්න පටන් ගෙන තිබුණා. ඉතින් අපි ඒකට කිව්වෙ ආදරේ කියලා. හීන දකින්න පුරුදු වෙනකොට, අපි හෙව්ව අයම නෙමෙයි අපිට ලැබිලා තියෙන්නේ කියලා දැනෙනකොට අහස කඩන් වැටුණා වගේ හිතුණත් අපිට ශක්තිය තිබුණා අපිව අපි විදිහටම පිළිගන්න.
අපිට ඕන වුණේ නෑ වෙන හීන දකින්න. අපිට ඕන වුණේ අපිවම හොයාගන්න. ඒක ලොකු සටනක්. ඒත් අපි දෙන්නා ඒ සටන දිනුවා. අපි අපිව හොයා ගත්තා. එදා තමයි මට දැනුණෙ ආදරය කියන්නේ අපිට ගැලපෙන කෙනාව හොයාගන්න එකම නෙමෙයි අපට ලැබුණු කෙනාව හරියට ගළප ගන්න එකට කියලා.
ඉතිං අපි ආයෙමත් අලුතින්ම පටන් ගත්තා. ඒක ලේසි වුණේ නැහැ. අපිට එකිනෙකා වෙනුවෙන් කැපකිරීම් කරන්න සිද්ධ වුණා. ඒත් ඒ කැපකිරීම් හරිම සුන්දරයි අහිමි කරගැනීමකට වඩා. මොකද අපි හැමෝම අසම්පූර්ණ මිනිස්සු......


Image may contain: one or more people, cloud, sky, outdoor and nature

Wednesday, May 16, 2018

වැස්ස ☔

අපි අතර වැස්සක් වැහැපු හැම වෙලාවෙම අකුණු කෙටුවෙ නුඹේ හිතේ වුණාට ගෙරෙව්වේ මම...... වැස්සෙ තෙමෙන්න ඕනකම තිබුණෙ මට වුණාට වැස්සෙ තෙමුණෙ නුඹ....... වැස්සෙන් තෙමුණු පාර දිගේ මම දිව්වට මාව නවත්වන්න ඇවිත් ලිස්සලා වැටුණේ නුඹ...... මඩ කඩිති වල බැහැලා උඩ පැන්නෙ මං වුණාට මඩ ගෑවුණේ නුඹේ හිතේ...... මේ පෙරලුණු පිටුව මම නම් ඒ පිටුව අයිති පොත තමයි නුඹ...... මොකද අන්තිමට සීතලෙන් ගුලි ගැහෙන්න වුණෙත්, හෙම්බිරිස්සාව හදාගන්න වුණෙත් මට නිසා..... ඒත් මං දැනගෙන හිටියේ නෑ නුඹට උණ හැදුණු වග........



Thursday, May 10, 2018

අහසක් සේ.......... (අවසන් කොටස )



පළමු කොටස

දෙවන කොටස

තෙවන කොටස


මිස්ට එදිරිසිංහ මැරුණෙ මැරෙන්න ඕන වයසකදි නෙමෙයි. මිසිස් එදිරිසිංහට එයා නැති අඩුව තදින්ම දැනෙන්න ඇති. එයාලගෙ දරුවටත් අවුරුද්දක් විතර ඇති. මිසිස් එදිරිසිංහට  එයාගෙ මුල් නම ආශා කියලා කතා කරන තරමට අපි එයාට හිතවත් වුණේ  බොහොම කෙටි කාලයකින්. මිස්ට එදිරිසිංහ එයාව දාලා ගිහින් තිබුණෙ ප්‍රශ්න ගොඩක් මැද්දෙ. තනියම හැමදේම කර ගන්නකොට අපි දෙන්නගෙ උදව් එයාට හැමවෙලාවෙම අවශ්‍ය වුණා . මුලින් මුලින් ආශා මට කතා කලාට, අපි දෙන්නම ඒ වැඩ වලට ගියාට, හැමතිස්සෙම ෂෝට් ලීව් ගන්න බැරි නිසාත් දීප්තගෙ ඔෆිස් එක එයාලගෙ ගෙදරට ලඟ නිසාත් මං දීප්තව තනියම එහෙට යවන්න පුරුදු වුණා. ඒ නිසා කාලයක් යද්දි ආශා මට  නොකියා කෙලින්ම දීප්තගෙන් උදව් ඉල්ලුවා.


" සකුණි ඔයාට මේ හැමදේම මෙච්චර පැහැදිලිව තේරුම් ගන්න පුළුවන්කම තියෙද්දි අපි ඇයි මේ දේවල් ගැන තවත් වද වෙන්නෙ?"


පාළුව තනිකම දැනෙන ගැහැණියකගෙ ගෙදරට පිරිමියෙක් නිතර යන එනකොට ඒ ගැහැණු කෙනාගෙ හිත ටිකෙන් ටික වෙනස් වෙන්න ගන්නවා. ඒ  පිරිමියගෙ හිතත් ටිකින් ටික වෙනස් වෙන්න පටන් ගන්නවා.ඈතින් වාඩි වෙලා කතා කර කර හිටපු දෙන්නා ලඟින් වාඩි වෙලා කතා කරන්න පටන් ගන්නවා. අතේ ඇඟිල්ලක් වැදුණත් සමාව ඉල්ලපු දෙන්නා දෑත් පටල ගන්නවා. පුංචි හාදුවකින් වැරැද්දක් වෙන්නෙ නැහැ කියලා හිතුවම ලෙන්ගතුකම් දුරදිග යනවා.

" සකුණි ඔයාට මාව විශ්වාස නැද්ද ?"

මං දීප්තව විශ්වාස කලා. පහුගිය මාස දෙක තුන පුරාවට එයා මාවයි දරුවන්වයි තනි කරලා තනියම ගිය ගමන් ගැන මං සැක කලේ නැහැ. මිනිස්සුන්ට තමන් ගැන හොයනවට වඩා අනුන් ගැන හොයන්න වෙලාව තිබුණු නිසා දීප්ත  අාශාව හමුවෙන බව කියන්න සමහරු මට කෝල් කලා. නිර්නාමික ලියුම් එව්වා. සමහරුන්ට ඔෆිස් එකට ඇවිත් මාව මුණ ගැහෙන්න තරම් මේ ගැන උනන්දුවක් තිබුණා . මුලින්ම මම එයාලට කිව්වෙ මමයි දීප්තව ආශගෙ ගෙදර යැව්වෙ එයාට උදව් කරන්න  කියලා. මේ හිතවත්තු මට මේ ගැන කිව්වම මං එයාලත් එක්ක තරහා වුණා. සමහරුන්ව බැනලා එලව ගත්තා.ඊයෙ හවස ආශාගෙ ගෙදරදි දීප්තව දකිනකොටත් ඒ මොහොතේ  පවා මං එයාව විශ්වාස කලා.  ඒත්...... මාව  තුරුල් කර ගත්ත දීප්තගෙ අත් දෙක අතරෙ ආශා ඉන්නකොට , මගේ කම්මුල් වලට දැනුණ හාදු ආශාගෙ කම්මුල්වල තැවරෙනකොට මට තවත් විශ්වාස කරන්න බැරිවුණා . 

"ආශා මේ අහන්නකො....."

"ආශා නෙමෙයි මම සකුණි . මමයි ඔයාගෙ වයිෆ් . මමයි ඔයාගෙ දරුවන්ගෙ අම්මා ! "

"සකුණි ඒක..... ඒ වෙලාවෙ මට හිත පාලනය කරගන්න බැරිවුණා. ඔයාට තේරෙනවනෙ. මාත් මනුස්සයෙක්."

"ඔයා විතරක් නෙමෙයි දීප්ත. මාත් මනුස්සයෙක්. ආශාගෙ දරුවගෙ තාත්තා මැරුණා.ඒත් මගේ දරුවන්ගෙ තාත්තා මැරුණෙ නෑ."

මං හිතුවා දීප්තට තීරණයක් ගන්න ඉඩදෙන්න. එතකොට එයාටම පුළුවන් ආශාගෙ දරුවගේ නීත්‍යානුකූල පියා වෙනවද නැද්ද කියලා තීරණය කරන්න. මගේ අතින් එයාට සිද්දවෙන අඩුපාඩුත් එක්ක ඒ තීරණය ගන්න එයාට සම්පූර්ණ අයිතිය තියෙනවා කියලා මං හිතුවා. මේ ජීවිතය හරිම කෙටියි. අපිට එකපාර චරිත දෙකක් රඟපාන්න බැහැ. ඒ නිසා දීප්ත මාව අතහැරලා යන්න තීරණය කලොත් මං වරදක් කියන්නෙ නෑ. ඒකට හේතුව මට වඩා ආදරයක් ආශාගෙන් ලැබෙන නිසා වෙන්න ඇති කියලා මට හිත හදාගන්න පුළුවන් . 

" හෙට දරුවො දෙන්නා ඇහැරෙන්න කලින් ඔයා  මේ ගෙදරින් පිටත් වෙලා යන්න. එහෙම වුණොත් මං ඔයාට හදලා දෙන අන්තිම කෑමවේල නිසයි මං අද රෑ කෑම විශේෂ විදිහට හැදුවෙ. ඔයා දරුවො දෙන්නවම එකට දකින අන්තිම අවස්ථාව නිසයි අද එයාලව ඇහැරවලා තියාගත්තෙ. අපේ ගෙදර ඔයා අන්තිමට දකින විදිහ හොඳ මතකයක් වෙන්න ඕන නිසයි මේ විදිහට ගෙදර වෙනසක් කරන්න හිතුවෙ. ඔයාට පුළුවන් දරුවන්ට ලියුමක් ලියලා යන්න. එයාලට ඒක කියවලා තේරුම් ගන්නපුළුවන් වයසට ආවම මං ඒ ලියුම දෙන්නම්. අපි නීතියෙන් වෙන්වෙමු. එතකොට ඔයාට පුළුවන් ආශාව කසාද බඳින්න..."


                                          *                              *                                     *                                      *




එදා රෑ මං කොයිතරම් නිදාගන්න හැදුවත් නින්ද ගියෙ නෑ. මං හිතන්නේ  හවස නිදාගත්ත හින්දා වෙන්නැති. ඒ වුණාට නංගි නම් හොඳට නිදාගෙන හිටියා. නංගි ඉපදෙන්න කලින් නම් මං අම්මයි තාත්තයි මැද්දට වෙලා තාත්තගෙ බඩ උඩින් කකුලක් දාගෙන අම්මව තුරුළු කරගෙන නිදා ගන්නවා. එහෙම නිදා ගන්න ඇත්නම්  කොයිතරම් හොඳද? මට ඒ වෙලාවෙම අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි කාමරේට යන්න ඕන වුණා . මං සාලෙ දිගේ හෙමින් සීරුවෙ ඒ කාමරේ ලඟට ගියේ හොල්මන් කතා මතක් වෙද්දි. සාලෙ මේසෙ උඩ පුංචි බෝතලයක් තිබුණා. හරියට අම්මා හවස අල්මාරියෙන් ගත්ත බෝතලේ වගෙමයි. මූඩියත් ඇරලා දාලයි තිබුණෙ. මේසෙ ලඟට අම්මයි තාත්තයි කතා කරන සද්දෙ යන්තමට ඇහුණා. ඒ කියන්නෙ එයාලා තාම නිදි නැතුව ඇති කියලා මට සතුටක් දැනුණා.


මට මුලින්ම ඇහුණෙ තාත්තගෙ කටහඬ. මං දොර ලඟට ගිහින් හෙමිහිට  දොර රෙද්ද ඈත් කරලා බැලුවා.



"මට එක දෙයක් කියන්න සකුණි...... මං ඔයත් එක්ක යාළුවෙලා ඔයාට මුලින්ම අරන් දුන්න සෙන්ට් එක ඔයා මට පේන්න මේසෙ උඩ තිබ්බෙ ඇයි?"

අම්මා මහ හයියෙන් අඬන්න පටන් ගත්තා. තාත්තා අම්මව තුරුළු කර ගත්තම  අම්මා තවත් හයියෙන් ඇඬුවා.

"මං............ මං හිතුවා ඒක දැක්කමවත් ඔයා මාව දාලා යන්නෙ නැතිවෙයි කියලා......."

තාත්තා අම්මගෙ මූණ දෙපැත්තම ඉඹගෙන ඉඹගෙන ගියා. අවුරුදු දවසට අම්මා තාත්තට වැන්දම කම්මුල ඉඹිනවා දැක්කට ඒ තරම් ඉඹිනවා දැක්කෙ එදාමයි.

" මං කොහේවත් යන්නෙ නෑ සකූ. මං ඔයාවයි දරුවන්වයි දාලා කොහේවත් යන්නෙ නෑ. මට වැරදුණා. මට සමාව දෙන්න සකූ... මට සමාව දෙන්න...."

 තාත්තා අම්මගෙන් සමාව ඉල්ලන්නෙ ඇයි? එයා අපිව දාලා යන්න හැදුවද? ඔය වගේ ගොඩක් ප්‍රශ්න තිබුණත් මං ඒ කිසි දෙයක් අහන්නෙ නැතුව ආපහු නංගිගෙයි මගෙයි කාමරේට ගිහින් ඇඳේ ගුලි වුණා.

එදා ඉඳලා අදට අවුරුදු  දෙකක් ගතවෙලා. මං තුනේ පන්තියෙ ඉඳන් පහේ පන්තියට ඇවිත්. ශිෂ්‍යත්ව විභාගෙට ප්‍රශ්න  පත්තර කරන්න අම්මා මාව උදෙන් ඇහැරෙව්වත් චූටි මල්ලිගෙ ඇඬිල්ල නිසා කිසි දෙයක් කරගන්න බැහැ. එයාටතාම මාස හයයි.අඬන එකමයි වැඩේ.....

"අම්මේ......  මේ හිස්තැන් පුරවන්නෙ කොහොමද?"

" කෝ බලන්න....  මේවා ලේසිනෙ පුතේ.... සමඟිය බලය  වේ. මෙතන  ඉවසීමෙන්  සැනසීම ලැබේ."

" එතකොට ඉවසීමේ සීමාව කියන්නෙ මොකක්ද අම්මෙ?"

" කෝ එහෙම ප්‍රශ්නයක්  නෑනෙ"

"අනේ කියන්නකෝ...."

" ඉවසීමට සීමාවක් නෑ පුතේ...."

"එතකොට ඉවසීමේ සීමාව පැන්නා කියන්නෙ?"

" ඉවසීමත් හරියට අහස වගේ. සීමාවක් තියෙනවා වගේ පෙනුණට ඇත්තටම  සීමාවක් නෑ. "

නිමි.

ප.ලි

ගිම්මිගෙ අලුත්  පෝස්ටුව කියවන්න බැරි මට විතරද? එතකොට  අටම්පහුරට ගියාම පෙන්නන්නෙ අටම්පහිය. වැරැද්ද හැදුවා කිව්වට මට තාමත් එහෙමයි. පින්වත් නෝනා මහත්මයාණෙනි අසරණ සඳවතියට මේ ලිපි කියවන්න උදව් කරන්න.

Wednesday, May 9, 2018

මඟ රැඳුණු ප්‍ර‍ේමයට.....



සුවඳ හොය හොය දිව්ව
ජීවිතේ පොද වැස්සෙ 
මඟහැරුණු වැහි බිංදුු
බිම හැපී බිඳෙනකොට
හිත රිදුණු බව සැබවි 
හිමකමක් නොකීවට

නැවුම් තණකොළ පුසුඹ
අතර ඉගිලෙනා මෙරු
දිවි පුදන විට ඔහේ
දඩබ්බර විහඟුන්ට
හිත රිදුණු බව සැබවි
නොදන්නා බැඳීමට

ඉහිරෙනා මඩ කඩිති
 අතර පා තබ තබා
තෙමුණු දෙතොලේ සිනා
ගැවසි නුඹ දුටුවාම
හිත රිදුණු බව සැබවි
මඟ රැඳුණු ⁣ප්‍ර‍ේමයට

Friday, May 4, 2018

අහසක් සේ.... (තෙවන කොටස)



පළමු කොටස

දෙවන කොටස

එදා රෑ මං කොයිතරම් නිදාගන්න හැදුවත් නින්ද ගියෙ නෑ. මං හිතන්නේ  හවස නිදාගත්ත හින්දා වෙන්නැති. ඒ වුණාට නංගි නම් හොඳට නිදාගෙන හිටියා. නංගි ඉපදෙන්න කලින් නම් මං අම්මයි තාත්තයි මැද්දට වෙලා තාත්තගෙ බඩ උඩින් කකුලක් දාගෙන අම්මව තුරුළු කරගෙන නිදා ගන්නවා. එහෙම නිදා ගන්න ඇත්නම්  කොයිතරම් හොඳද? මට ඒ වෙලාවෙම අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි කාමරේට යන්න ඕන වුණා . මං සාලෙ දිගේ හෙමින් සීරුවෙ ඒ කාමරේ ලඟට ගියේ හොල්මන් කතා මතක් වෙද්දි. සාලෙ මේසෙ උඩ පුංචි බෝතලයක් තිබුණා. හරියට අම්මා හවස අල්මාරියෙන් ගත්ත බෝතලේ වගෙමයි. මූඩියත් ඇරලා දාලයි තිබුණෙ. මේසෙ ලඟට අම්මයි තාත්තයි කතා කරන සද්දෙ යන්තමට ඇහුණා. ඒ කියන්නෙ එයාලා තාම නිදි නැතුව ඇති කියලා මට සතුටක් දැනුණා. මං දොර ලඟට ගිහින් හෙමිහිට  දොර රෙද්ද ඈත් කරලා බැලුවා.



                                          *               *              *               *                  *               *


සකුණි දම්සරණී සේනානායක වුණු මං සකුණි ද සිල්වා වෙලා දීප්ත එක්ක වෙනම ගෙදරක පදිංචියට එනකොට  අපි යාළුවෙලා හරියටම සතියයි. ඒක  බොහොම අසාමාන්‍ය විදිහට වගේම කඩිනමින් සිද්ද වෙච්ච කසාදයක්. අපි දෙන්නා මුණගැහුණෙ ගිනි මද්දහනෙ බස් හෝල්ට් එකකදි. මාත් එක්ක කතා කරලා විනාඩි දහයක් යන්නත් කලින් දීප්ත තීරණය කරලා තිබුණා අපි දෙන්නා මුළු ජීවිත කාලෙම එකට ඉන්න ඕනෙ කියලා.

"මං විතරද? ඔයාව දැකලා විනාඩි දහයක් යන්නත් කලින් මං ඔයාට ආදරෙයි කිව්වම, මටත් ආදරෙයි කියලා කියන්න ඔයාට විනාඩියක්වත් ගියේ නෑ."

අම්මයි බාප්පයි මේ කසාදෙට තදින්ම විරුද්ධ වුණා. එයාලා කිව්වෙ කෙනෙකුව විනාඩි දහයකින් නිශ්චය කරන්න බෑ කියලා . ඒකට උදාහරණය විදිහට අම්මගෙ ඇඟිල්ල දිගු වුණේ තාත්තගෙ දිහාවට. ඒක යෝජිත විවාහයක්. මනමාලි බලන්න ආපු දවසෙ අම්මයි තාත්තයි කතා බහ කරලා තියෙන්නෙ බොහොම කෙටි වෙලාවක්. ඒත් තාත්තා අම්මට කැමතියි කියලා ලියලා එවලා තිබුණලු. අම්මත් ගෙදර අයගෙ බල කිරීමට ඒකට කැමති වෙලා තිබුණත් මං ඉපදිලා අවුරුද්දකින් විතර එයාලා දික්කසාද වෙලා තිබුණා . අම්මා බාප්පව කසාද බැඳලා තිබුණෙ අවුරුදු හතක් විතර යාළුවෙලා හිටියට පස්සෙයි. ඒත් මං බල කරලා ඉල්ලලා හිටියා මට බඳින්න ඕන දීප්තව විතරයි කියලා. මං එයාට ගොඩක් ආදරය කලා. එයත් එහෙමයි. ඊයෙ හවස දීප්ත මට බොරු කියලා ගියේ ආශාලගෙ ගෙදර කියලා දැන ගන්න මොහොත දක්වාම........

"ඒ කියන්නෙ ඔයා දැනගෙන හිටියා මං එදා ගියෙ ආශලගෙ ගෙදර කියලා"

"දැන ගත්තා  විතරක් නෙමෙයි ඔය දෙන්නා කතා කර කර ඉන්නවා මං ඇස් දෙකෙන්ම දැක්කා"

"එතකොට මේ අද කරපු දේවල් මොනවද? මොකටද? ඔයා මාව සැක කරනවා නම් වැඩක් තියෙනවද?"

" දීප්ත මං ඔයාව සැක කරන්නෙ නෑ. ඒත් එකින් එක මේ දේවල් සිද්දවෙනකොට මට ඔයාගෙන් ප්‍රශ්න අහන්න අයිතියක් තියෙනවා. මං දන්නවා දීප්ත, දරුවො ලැබුණට පස්සෙ මට ඉස්සර වගේ ඔයාට ආදරයක් පෙන්නන්න වෙලාවක්  නොලැ⁣බෙන්න ඇති"

"සකුණි මං ඔයාට කවදාවත්................."

දරුවො දෙන්නා ලැබුණට පස්සෙ මගේ මුළු ලෝකෙම වුණේ ඒ දෙන්නා. මං දීප්තට කරන්න ඕන යුතුකම් ඉෂ්ඨ කලත් එයත් එක්ක ආදරයෙන් කතා කර කර ඉන්න වෙලාවක්, එයාගෙ දේවල් අගය කරන්න වෙලාවක් තිබුණෙ නෑ. ඔෆිස් එකට ගිහින් මහන්සි වෙලා ආවම අරහෙන් මෙහෙන් ගේ අස් පස් කරලා ලේසිම කෑමක් හදලා දෙනවා මිසක් ඒක රසද නැද්ද දීප්ත කැමතිද කියලා හිතන්න මං මහන්සි වුණේ නෑ.සමහර දාට දීප්ත ගෙදර එන්න ගොඩක් රෑ වෙනවා. අපි බැඳපු මුල් දවස්වල  මං එයා එනකම් ඇහැරිලා බලන් හිටියත් පස්සෙ කාලෙක දරුවො දෙන්නගෙ වැඩ කරලා මහන්සි වුණාම මං එයා එන්න කලින්ම නින්දට ගියා. ඒ නිසා එයාට මගේ අඩුපාඩුවක් දැනුණා නම් ඒක පුදුම වෙන්න කාරණයක් නෙමෙයි.


මිස්ට එදිරිසිංහ මැරුණෙ මැරෙන්න ඕන වයසකදි නෙමෙයි. මිසිස් එදිරිසිංහට එයා නැති අඩුව තදින්ම දැනෙන්න ඇති. එයාලගෙ දරුවටත් අවුරුද්දක් විතර ඇති. මිසිස් එදිරිසිංහට  එයාගෙ මුල් නම ආශා කියලා කතා කරන තරමට අපි එයාට හිතවත් වුණේ  බොහොම කෙටි කාලයකින්. මිස්ට එදිරිසිංහ එයාව දාලා ගිහින් තිබුණෙ ප්‍රශ්න ගොඩක් මැද්දෙ. තනියම හැමදේම කර ගන්නකොට අපි දෙන්නගෙ උදව් එයාට හැමවෙලාවෙම අවශ්‍ය වුණා . මුලින් මුලින් ආශා මට කතා කලාට, අපි දෙන්නම ඒ වැඩ වලට ගියාට, හැමතිස්සෙම ෂෝට් ලීව් ගන්න බැරි නිසාත් දීප්තගෙ ඔෆිස් එක එයාලගෙ ගෙදරට ලඟ නිසාත් මං දීප්තව තනියම එහෙට යවන්න පුරුදු වුණා. ඒ නිසා කාලයක් යද්දි ආශා මට  නොකියා කෙලින්ම දීප්තගෙන් උදව් ඉල්ලුවා.

" සකුණි ඔයාට මේ හැමදේම මෙච්චර පැහැදිලිව තේරුම් ගන්න පුළුවන්කම තියෙද්දි අපි ඇයි මේ දේවල් ගැන තවත් වද වෙන්නෙ?"


මතු සම්බන්ධයි .

Wednesday, May 2, 2018

අහසක් සේ....... (දෙවන කොටස )



පළමු කොටස

තාත්තා උදෙන්ම ඔෆිස් එකේ යාළු අන්කල් කෙනෙකුගේ ගෙදර ගියා පාටියකට. එයා එනකම් වෙන්නැති අම්මා බලාගෛන ඉන්නෙ. ඒත් වෙනදට නම් එයා මෙහෙම බලන් ඉන්නෙ නෑ.මාත් අම්මා ගාව බිම වාඩිවෙලා චිත්‍රයක් අඳින්න පටන් ගත්තා .


" අම්මෙ....."

අම්මට මං කියන  දෙයක් වත් ඇහුණෙ නෑ.

" අම්මෙ තාත්තා එනවා"

අම්මා නැගිටලා කුස්සිය පැත්තට ගියා. මං නම් දිව්වා තාත්තා ලඟටම. තාත්තා වෙනදා වගේම මාවත් වඩාගෙන ගෙට ආවා. අපේ තාත්තා උස මහතයි. තලෙළුයි. හරිම කරුණාවන්තයි. නංගිටවත් මටවත් කවදාවත් ගහලාවත් බැනලාවත් නෑ.අම්මා නම් කියන්නෙ තාත්තාතමයි අපිව නරක් කරන්නෙ කියලා. තාත්තා මුරුක්කු ගෙනත් තිබුණෙ ඒක මං ආසම කෑමක් කියලා දන්න නිසයි. මං මගේ සම්පූර්ණ කරපු නැති චිත්‍රය තාත්තට පෙන්නුවා .

"ආ..... පුතා චිත්‍රයක් ඇඳලනෙ. හරිම ලස්සනයි . මේ මොකක්ද පුතේ? කන්දක්ද?"

තාත්තා හරි ආසයි මං අඳින චිත්‍ර වලට. එයා ඒවායින් එකක් එයාගෙ කාමරේ මේසෙ ලඟත් එල්ලගෙන ඉන්නවා. තාත්තා හෙමිහිට කුස්සිය පැත්තට යනවා දැක්කම මගේ හිතට බයක් දැනුණෙ ඇයි කියලා මට අදටත් හිතා ගන්න බැහැ.

"සකූ , ඔයා උයනවද? ඉන්න මං චේන්ජ් කරන් ඇවිල්ලා උදව් කරන්නම් "

"ඕන නෑ . තව ටිකයි. කොහොමද ඔයාගෙ පාටි එක?"

"ආහ්..... ඒක ..... හොඳයි ....." 

පහුවෙනිදා මං වෙනදා වගේම තාත්තත් එක්ක ඉස්කෝලෙ ගියා.හවස ස්පෝට්ස් ප්‍රැක්ටිස් ඉවරවෙලා මං ගේට්ටුව ලඟට ආවෙ චාරුකත් එක්ක . එයාලගෙ ගෙදර තමයි මං අම්මයි තාත්තයි ඔෆිස් ගිහින් එනකම් ඉන්නෙ. මෙන්න කවදාවත් නැතුව අම්මා ඉස්කෝලෙ ගේට්ටුව ගාව ! නංගිත් ඉන්නවා . අම්මව දැක්කම මං චාරුකවත් අමතක කරලා දුවලා ගියා. අම්මා මං දිහා බලලා ආදරෙන් හිනාවෙලා මගේ බෑග් එක එයාගෙ අතට ගත්තා .

ගෙදර ගියාම පුදුම වෙනසක් . සාලෙ මේස පුටු වෙනස් කරලා තිබුණා.අල්මාරියෙ තිබුණු අලුත් ජනෙල් රෙදි  ජනෙල් වලට දාලා. මේස රෙදිත් අලුත් ඒවා. අම්මගෙ බාබන්ඩේසියා පාත්තියෙ මල් ටිකක් හිස් වෙලා තිබුණු වීදුරු මල් පෝච්චියෙ බැබලි බැබලි තිබුණා . ආ.... ඇයි ගෙදරට එන තැනම මැටි පෝච්චියෙ වතුරෙ පා වෙවී තිබුණු  සේපාලිකා මල් ගැන කියන්න අමතක වුණානෙ.

" අම්මා අද ඔෆිස් ගියේ නැද්ද ?"

" නෑ පුතේ.... උදේ ඔළුව කැකුමයි වගේ තිබුණා . දැන් සනීපයි ."

අම්මා නංගිගෙයි මගෙයි ඇඟ සෝදවලා ලස්සන ඇඳුම් දෙකක් ඇන්ඳෙව්වා.අම්මා  අඳින්න ගත්තෙ ලස්සන නිල්පාට ගවුමක්. ඒක තමයි මං ආසම ගවුම . ඒක ඇන්ඳම අම්මා හරිම ලස්සනයි . ඇඳුම් අතර තිබිලා  මොකක්දෝ  බෝතලයක් බිම වැටුණා . අම්මා ඒක  පරිස්සමින් අරන්  ආයෙත් ඇඳුම් අස්සෙම හංගලා තිබ්බා .

" ඒ මොකක්ද අම්මෙ?"
"මේ..... සෙන්ට් බෝතලයක් පුතේ.. හොඳ වෙලාවට බිඳුණෙ නෑ." එහෙම කියලා අම්මා කලබලෙන් අල්මාරිය වැහුවා.

ආච්චි අම්මා අරන් දුන්න චොකලට් කේක් එකෙන්   ලොකුම ලොකු කේක් කෑලි දෙකක් කපලා අම්මා නංගිටයි මටයි දුන්නෙ කවදාවත්  නැති විදිහට . ජූස්   බෝතලෙත් මං හෙමිහිට අතගෑවට අම්මා  හිටියෙ ඒක දැක්කෙ නෑ වගේ.

තාත්තා එනකොට එදා ටිකක් විතර රෑ වුණා.වෙනදට නම් අපි ඒ වෙලාවට නිදි. ඒත් හවස කිරි එක බීලා නිදාගත්ත නිසා එතකොට අපි ඇහැරිලා ටික වෙලාවයි. තාත්තා නාගෙන ඇඳුම් මාරු කරලා එනකොට අම්මා කෑම මේසෙ ලැහැස්ති කරලා තිබුණා . දෙවියනේ .... මං කැමති කෑම ජාති හැම එකක්ම එතන තිබුණා . හරියට තාත්තගෙ ඔෆිස් එකේ යාළුවො එන දවසට වගේ. එදා තාත්තත් හොඳටම පුදුම වෙලා හිටියෙ.අම්මා එයා ආසම සින්දු තියෙන කැසට් එකක් ප්ලේ වෙන්න දැම්මා. රසම රස කෑමයි, හෙමිහිට ඇහෙන සංගීතෙයි එක්ක  හරියට මඟුල් ගෙදරක් වගේ. මං බඩ පිරෙනකම් කෑවා. කාලා ඉවර වුණාම අම්මා කුස්සිය අස් කරනකම් තාත්තා නංගිව නිදි කරවලා මට  හෝම් වර්ක් කියලා දුන්නා. මං නින්දට ගියේ ඊලඟ දවසෙ ඉස්කෝලෙ යන්න තියෙනවා කියලා අම්මා හතරවෙනි වතාවටත් මතක් කරලා දුන්නට පස්සෙයි.

එදා රෑ මං කොයිතරම් නිදාගන්න හැදුවත් නින්ද ගියෙ නෑ. මං හිතන්නේ  හවස නිදාගත්ත හින්දා වෙන්නැති. ඒ වුණාට නංගි නම් හොඳට නිදාගෙන හිටියා. නංගි ඉපදෙන්න කලින් නම් මං අම්මයි තාත්තයි මැද්දට වෙලා තාත්තගෙ බඩ උඩින් කකුලක් දාගෙන අම්මව තුරුළු කරගෙන නිදා ගන්නවා. එහෙම නිදා ගන්න ඇත්නම්  කොයිතරම් හොඳද? මට ඒ වෙලාවෙම අම්මගෙයි තාත්තාගෙයි කාමරේට යන්න ඕන වුණා . මං සාලෙ දිගේ හෙමින් සීරුවෙ ඒ කාමරේ ලඟට ගියේ හොල්මන් කතා මතක් වෙද්දි. සාලෙ මේසෙ උඩ පුංචි බෝතලයක් තිබුණා. හරියට අම්මා හවස අල්මාරියෙන් ගත්ත බෝතලේ වගෙමයි. මූඩියත් ඇරලා දාලයි තිබුණෙ. මේසෙ ලඟට අම්මයි තාත්තයි කතා කරන සද්දෙ යන්තමට ඇහුණා. ඒ කියන්නෙ එයාලා තාම නිදි නැතුව ඇති කියලා මට සතුටක් දැනුණා. මං දොර ලඟට ගිහින් හෙමිහිට  දොර රෙද්ද ඈත් කරලා බැලුවා.


මතු සම්බන්ධයි .





Friday, April 27, 2018

අහසක් සේ ......







නංගියි මමයි නොඉවසිල්ලෙන් බලන් හිටියෙ ආච්චි අම්මා එනකම් . එයා එන දවසට අපිට තෑගි බෝග ගොඩක් ලැබෙනවා. සෙල්ලම් බඩු , ඇඳුම් , පොත් පත්, කෑම බීම .....ඔය හැම ජාතියෙන්ම. එයා ආවම ඉඳගන්නෙ හාන්සි පුටුවේ . ඒ වුණාට කවදාවත් හාන්සි වෙන්නෙ නම් නෑ. අපි ගිහින් එයාගෙ ඇඟේ එතෙනවා. නංගිව නම් සමහරවෙලාවට ඔඩොක්කුවෙ වාඩි කර ගන්නවා . මං නම් කැමති පුටු ඇන්ද උඩ තියෙන අාච්චි අම්මගෙ අතේ ඇඟිලි දිහා බලාගෙන ඉන්න . ඒ ඇඟිලි සුදුම සුදුයි. මහතයි. නියපොතු පොලිෂ් කරලා වගේ දිලිසෙනවා. එයාගෙ මහත ඇඟිලි වලට හිරවෙච්ච රත්තරන් මුදු තුන මං සමහර වෙලාවට අතගාලා බලනවා. මට අදටත් හිතාගන්න බෑ ඇයි ඒ වෙලාවට මට හරිම අසරණ හැඟීමක් දැනෙන්නෙ කියලා.

එදා නම් ආච්චි අම්මා ආවෙ තෑගි බෝග මුකුත් නොගෙනයි. අපේ බලාපොරොත්තු සුන් වෙලා ගියා.සුපුරුදු විදිහට හාන්සි පුටුවේ ඉඳගත්තම ඇඟිලි වල මුදු දිහා බලලා සැනසෙන්න හිතුවත් එයා බොහොම නොසන්සුන්ව දෑත් පිරිමදිමින් හිටියා . අම්මගෙ සිරිත ආච්චි අම්මා ආපු ගමන් තේකක් හදන එක. ඊටපස්සෙ තමයි ඉතින් දෙන්නගෙ කතාව පටන් ගන්නෙ . ඉතින් එදත් අම්මා කුස්සියට යන්න හැරුණා .

"සකුණි මට තේ ඕනෙ නෑ .ඇඳුමක් දාගෙන ලැහැස්ති වෙන්න . ගමනක් යන්න තියෙනවා "

"කොහෙද අම්මා  මේ  හදිස්සියෙම යන්නෙ ? "

"ගමනක්! පැටව් දෙන්නවත් අරන් යමු . එයාලා ලැහැස්ති වෙන්න දෙයක් නෑ. වෙහිකල් එකේනෙ යන්නෙ "

නියමයි . ගමනක් නම් කොයිතරම් හොඳ ද? ඒත් ඇඳුම් මාරු කරන්නෙ නැතුව යන එක හරිද මන්දා . ආච්චි අම්මගෙ කාර් එකේ අපි තුන් දෙනාවත් දාගෙන යනවා යනවා. ඉවරයක් නෑ. ඒත් ඒ කාර් එක නම් ශෝක්. නිදාගන්න වුණත් පුළුවන් . අපේ තාත්තට තිබුණේ  බයික් එකක් . මාත් ලොකු වුණාම කාර් එකක් ගන්න ඕනෙ කියලා මට මුලින්ම හිතුණෙ එදා.

අපි ගිහින් නැවැත්තුවෙ තට්ටු ගොඩක් තියෙන බිල්ඩිමක් ලඟ. පස්සෙ කාලෙක තමයි මං දැනගත්තෙ ඒ තියෙන්නේ මහල් නිවාස කියලා. නංගිගෙයි මගෙයි තනියට ආච්චි අම්මගෙ ඩ්‍රයිවර්, අන්කල් ඩේවිඩ් ව නවත්තලා අම්මයි,ආච්චි අම්මයි ඇතුළට ගියා . අන්කල් ඩේවිඩ් අපේ සීයා තරම් වයස වුණත් අම්මා කතා කරපු විදිහටම අපිත් එයාට කතා කළා. කතන්දර කියන්න එයා හරිම දක්ෂයි . ගොඩක්ම කිව්වේ මකරු ගැන කතන්දර .


අම්මලා එන්න එ් තරම් වෙලාවක් ගියේ නෑ . දෙන්නම ආවෙ ගියාටත් වඩා නිශ්ශබ්දව. ගෙදර එනකොට මගදි නවත්තලා ආච්චි අම්මා අපිට චොකලට් කේක් එකකුයි ජූස් බෝතලයකුයි අරන් දුන්නා . දැන් ගෙදර ගියාම අම්මා ඒවා ෆ්‍රිජ් එකට දාවි. චූටි චූටි කෑලි කපලා දෙයි. ජූස් බෝතලේ නම් අපිට සෙම හැදෙයි කියලා කොහෙ හරි ගෙනියන්න තියා ගනියි . නැත්නම් තාත්තාගෙ යාළුවො ආවම බෝතලේම හදලා දෙයි.

" මං කියන්නෙ තවත් ඔය මිනිහව සුද්ද කරන්නෙ නැතුව ගන්න තීරණයක් ගන්න . දැන් ඉතින් ඇස් දෙකටම දැක්කනෙ. ඇත්තමයි  මං උඹ වුණා නම්  අදම ඔය මිනිහට  කම්මුල් පාරක් දීලා අර ගෑණි ඉස්සරහම හොඳවයින් දෙක තුනක් කියලා එන්නෙ "
ගෙදර ආපු ගමන් නිශ්ශබ්දතාවය බින්ඳෙ ආච්චි අම්මා .

"ලොකු පුතා  නංගිව කාමරේට එක්ක යන්න පුතේ . එයාට දොයිමත ඇති " එයාලගෙ කතාව අහගන්න කොයිතරම් කැමැත්ත තිබුණත් මං අම්මට කීකරු වුණා .

මං කාමරෙන් එළියට එනකොටත් අාච්චි අම්මා යන්න ගිහිං .අම්මා පුටුවක වාඩිවෙලා බලාගෙන හිටියෙ මිදුල දිහාව .

"කොහෙද අම්මෙ ඕගොල්ලො ගියෙ ?"

"ආච්චි අම්මා  අඳුරන කෙනෙක් බලන්න "

"ඉතිං අපිව එක්කන්  ගියෙ නැත්තේ ?"

" පුතාලා ගෙදරට අඳින ඇඳුම් ඇඳලා හිටපු නිසානෙ"

"අපරාදෙ... ආච්චි අම්මට හරි හදිස්සිය . නැත්නම් අපිත් හොඳ ඇඳුම් ඇඳලා යනවා."

අම්මා මං දිහාවත් නොබලා ඈත බලාගෙන හිටියා . අම්මා ඔෆිස් යන නිසා ගෙදර ඉන්නෙ ඉරිදටයි සෙනසුරාදාටයි විතරයි . ඒ දවස්වලට අම්මට හරි වැඩ. ගෙදර අස් කරන්නයි, රෙදි සෝදලා , වේලලා , අයන් කරලා සුමානෙටම ඇතිවෙන්න එක එක පාට සාරි, තාත්තගෙ ශර්ට්, මගේ යුනිෆෝම්, මේස්, සපත්තු , ඔක්කොම තෝරලා තියන්නෙයි අම්මා . ඊගාවට එයා සතියටම ඇතිවෙන්න  එලවළු කපලා ෆ්‍රිජ් එකේ දාලා තියෙනවා. ඒ වුණත් එදා අම්මා මුකුත්ම නොකර පුටුවක වාඩි වෙලා හිටියා .

තාත්තා උදෙන්ම ඔෆිස් එකේ යාළු අන්කල් කෙනෙකුගේ ගෙදර ගියා පාටියකට. එයා එනකම් වෙන්නැති අම්මා බලාගෛන ඉන්නෙ. ඒත් වෙනදට නම් එයා මෙහෙම බලන් ඉන්නෙ නෑ.මාත් අම්මා ගාව බිම වාඩිවෙලා චිත්‍රයක් අඳින්න පටන් ගත්තා .


" අම්මෙ....."

අම්මට මං කියන  දෙයක් වත් ඇහුණෙ නෑ.

" අම්මෙ තාත්තා එනවා"



මතු සම්බන්ධයි .



Monday, April 23, 2018

ජීවිතයක් අරන් එන්න




සිනා පොදක් අරන් එන්න
මටත් ටිකක් හිනාවෙන්න
නෙත නොරැඳුණු හදේ රැඳුණු
කඳුළු බිංදු පිස දමන්න

වලාකුලක් අරන් එන්න
දෙණිය පුරා වැහි වහින්න
ගත මත නැති හිත මත ඇති
කිලි කුණු සෝදා හරින්න

වසන්තයක් අරන් එන්න
ගහෙන් ගහට මල් පිපෙන්න
ඒ අතරේ මල් පෙත්තක
මගේ කවිය ලියා ගන්න

සුළං රොදක් අරන් එන්න
අනන්තයට හමා යන්න
පවනැල්ලේ නුඹට හොරෙන්
මගෙ දුක පා කර හරින්න

ජීවිතයක් අරන් එන්න
නුඹේ නොවන මට දකින්න
ඒ දිවියට පණ නල පිඹ
ආදරයෙන් බලා ගන්න


නොවන්නෙමි මම් කුමරි මනමේ

දෙනෙත් සරයෙන් මරා දමනා එකම බැල්මට වශී වන්නට මටත් තිබුණා නුඹේ නෙතු දැක කඩුව කුමරුට නොදී ඉන්නට ලය පුරා පිරි රෝම සිඹිනා මුදු මුදුව ගිය කෙස් වැට...