Wednesday, October 24, 2018

බිඳින්න බැරි ලෙස බැඳෙන්න



සඳටත් වැඩියෙන් ලස්සන
නුඹේ සිනා පොදක් දෙන්න
රෑ අහසේ තරු පැරදූ
දෙනෙතින් හෙමිහිට බලන්න

මල් සුවඳක් වී සියොලඟ
එතෙනා පවනේ වෙලෙන්න
හෙමින් සැරේ නුඹෙ සුසුමක
උණුසුම පා කර එවන්න

අඳුර දුරැර එළිය ගෙනෙන
රිදී කිරණ දහර වෙන්න
විහඟ තුඩක රැඳි තනුවට
මිහිරිම පද වැලක් වෙන්න

නෙලන්න බැරි දුරින් පිපී
බිඳින්න බැරි ලෙස බැඳෙන්න
විඳින්න බැරි සිහිනෙක වුව
කියන්න බැරි පෙම දකින්න

Friday, October 19, 2018

සංසාරේ දුර යන්නට හේතු ගොතන කවියයි නුඹ...

අවපස සඳ පුරපස කර
හසරැලි ගෙන ආවෙත් නුඹ
සඳ සදිසිව මට ඉස්සර
මා තනිකර දිව්වෙත් නුඹ

තනිකම ගඟ දිග පා කර
මා වටකර උන්නෙත් නුඹ
ඇසිල්ලකින් අමනාපව
නොකියම දුර යන්නෙත් නුඹ

හීන ගෙනත් දෙපා මුලින්
හිනා වෙවී තිබ්බෙත් නුඹ
ඒ හීනෙක මාත් එක්ක
මහ වැස්සෙම නැටුවෙත් නුඹ

පියෙන් පියට අත්වැල වුණ
මග කිවු තරු එළියයි නුඹ
සංසාරේ දුර යන්නට
හේතු ගොතන කවියයි නුඹ

Sunday, October 14, 2018

හිමි අහිමි



තඹර, ඇත්තටම මං ඔයාට ආදරේ කලේ පිස්සුවෙන් වගේ. මං හිතුවා මං තමයි වාසනාවන්තම කෙල්ල , ඔයා වගේ කොල්ලෙක් ලබන්න කියලා. මොකද මං හිතුවා ඔයත් මට පිස්සුවෙන් වගේ ආදරේ කලා කියලා. දම් පාට අහසකත් නිල් පාට හොය හොයා කළුවර ඇතුළෙත් ආලෝකයක් ගැන හිත හිතා ආදරේ අන්තිම අඩියෙන් හූරලා අරන් මං ඔයාට දුන්නා.  මං දන්නවා ඒ මදි වෙන්න ඇති ඔයාට.

මං ඔයාට කියලා ඇති. මට මුලින්ම ආදරයක් ඇති වුණේ විශ්ව ගැන. විශ්ව තමයි අපේ ටියුෂන් පන්තියේ හිටපු ලස්සනම කොල්ලා.එයාට තිබුණෙ පීච් පාට මූණක් එක්ක කතා කරන ඇස් දෙකක්. ලස්සන වගේම තමයි ගතිගුණ.  යාළුවෝ අපිට විහිළු කලා. අන්තිමට මමම තමයි එයාගෙන් ඇහුවෙ ඔයා මං ගැන හිතාගෙන ඉන්නවද කියලා. එයා ඔව් කිව්වම මමම තමයි කිව්වේ මේ ඉගෙන ගන්න කාලෙ ඕවා ගැන හිතන්න එපා. අපි හොඳ යාළුවෝ වගේ ඉමු කියලා. ඒත් මං එයාට කැමැත්තෙන් හිටියේ. මං කොච්චර කිව්වත් එයත් මං ගැන හිතන එක නැවැත්තුවෙ නෑ. අන්තිමට මං එයත් එක්ක තරහ වුණා. එතකොට අපි දහය වසරේ. ඒලෙවල් පන්තියට ඇවිත් දෙවනි පාරටත් විභාගෙ ගන්නකම්ම මං වෙන කිසිම කොල්ලෙක් ගැන හිතුවේ නෑ. එයත් සැරින් සැරේ යාළුවෝ අතේ පණිවිඩ එව්වා තාමත් තරහද අහලා. ඒත් මං මුකුත්ම කිව්වේ නෑ.




දෙවනි පාර ඒලෙවල් කරලා කැම්පස් සිලෙක්ට් වෙන්න මට පුළුවන් වුණා. විශ්ව නම් තුන්වෙනි පාරත් විභාගෙ ෆේල් කියලයි ආරංචි වුණේ. තාත්තා නැති වුණේ ඔය අතරේ. මට විශ්ව ගැන හිතන්න කාලයක් තිබුණෙ නෑ.  දවසක් මං බස් එකට නැගලා පිටි පස්සෙම සීට් එකේ වාඩි වුණා. මගේ එහා පැත්තේ වාඩි වෙලා හිටියේ විශ්ව කියලා මට ඉවෙන් වගේ දැනුණා. සුදු ගවුමක් පාවෙලා ඇවිත් විශ්වගෙ එහා පැත්තේ ජනේලය ලඟ වාඩි වුණා. එහා පැත්තෙන් ඇහුණු පෙම් බස් උකුළු මුකුළු මං අහගෙන හිටියේ හදවතට පිහියෙන් අනින්නා වගේ. මාත් පරාජය පිළි නොගෙන එතනම වාඩි වෙලා ෆෝන් එකේ ස්ක්‍රීන් එකට ඇන ඇන හිටියා.මට දැනුණෙ බෙල්ලෙක්ව කටුව ඇතුළෙන් එළියට සූරලා දානකොට ඇතිවෙයි කියලා හිතෙන තරමේ වේදනාවක්.  විශ්ව බස් එකෙන් බැස්සෙ මා දිහාවත් නොබලා. ඉස්කෝලෙ යුනිෆෝම් එක වගේ නෙවෙයි. කළු කලිසමයි, සුදු කමිසෙයි ඇඳලා විශ්ව ගොඩක් කඩවසම්ව පෙනුණා. එදා රෑ තිස්සේ මං කොට්ටෙන් මූණ වහගෙන ඇඩුවා.


කැම්පස් එන්න කලින් මං ගියා ඉංග්ලිෂ් කෝස් එකක් කරන්න. එදා තමයි මං සත්‍යජිත්ව මුලින්ම දැක්කේ. එයා හිටියේ මං හිටපු පේලියට සමාන්තරව වාඩි වෙලා.  එයා කළුයි, කෙට්ටු යි. ඇහි බැමි යා වෙලා තිබුණා. අත් දිග ශර්ට් එකක් ඇඳලා වැලමිට ළඟින් අත් නවලා තිබුණා. පුංචි එළු රැවුලක් එක්ක නපුරු ඇස් දෙකක් තිබුණ නිසා මං හිතුවා විශ්වටත් වඩා මගේ හිතේ මැවුණු සිහින කුමාරයාට සාධාරණයක් ඉෂ්ට කරන්න පුළුවන් සත්‍යජිත්ට කියලා. හැම ඉංග්‍රීසි පන්තියකම වගේ එහෙදිත් අපිට මුලින්ම තිබුණේ අපි ගැන විස්තරයක් කියන්න. එයාගේ විස්තර වලට අනුව එයා මට වඩා අවුරුදු හතරක් විතර වැඩිමල්. කැම්පස් එකේ අන්තිම අවුරුද්ද කියලත් කිව්වා. එයාගේ අම්මයි තාත්තයි ගුරුවරු.

ඉංග්ලිෂ් කෝස් එක තියෙන දවස් වල මං සත්‍යජිත් එක්ක කතා කලේම නැති තරම් . එයාට අපේ කෙල්ලෝ සෙට් එක කිව්වේ රෙවලූශනිස්ට් කියලා. එයාට තිබුණේ එහෙම පෙනුමක්. පස්සේ කාලෙක මං ඒක කිව්වම මේ කෙල්ලන්ට නම් හොඳටම පිස්සු කියලා එයා තරහින් කිව්වා. කෝස් එක ඉවර වුණාට පස්සේ අපි අතර කිසිම කතාබහක් ඇති වුණේ නෑ, එයා මට මුහුණු පොතෙන් හමුවෙන තුරුම. ඊට පස්සේ අපි කාලෙකින් හමුවුණ අඳුරන කියන දෙන්නෙක් විදිහට සංවාදයේ යෙදුණා.


දවසක් එයා මගේ ඉංග්ලිෂ් කෝස් එකේ ෆයිනල් එග්සෑම් රිසල්ස් ඇහුවා. කොහොමහරි මගේ රිසල්ස් එයාට වඩා ගොඩක් හොඳයි. ඊට පස්සේ අපි මුහුණු පොතට එන හැමවෙලේම වගේ කතා කලා. ඒ කතාබහ කෙටි පණිවුඩ වලට හුවමාරු වුණේ මං කැම්පස් එකේ පළවෙනි අවුරුද්දෙ අවසාන විභාගෙ ලියන්න ඔන්න මෙන්න තියෙද්දී. මේ කාලෙ වෙනකොට සත්‍යජිත් හොඳ යාළුවෙක් කියලා හිතුවා මිසක් එයාගෙ අර සිහින කුමාර පෙනුම ගැන හිතන්න මට ඕන වුණේ නැහැ. මං එයාට විශ්ව ගැනත් කිව්වා. ඇත්තටම මං විශ්ව ගැන හිතලා දුක් වුණු අවස්ථාත් තිබුණා.


මං මගේ හැමදේම සත්‍යජිත්ට කිව්වට එයා කලේ අහන් හිටපු එක විතරමයි. එයා තමන් ගැන නොකිව්ව තරම්. අපි හැමදාම කතා කලේ වැඩකට නැති වල් පල්. ඒත් එයා ඔය සුදූ , පැටියෝ වගේ අමුතු අමුතු වචන කියන්න ගත්තෙ අපි කෙටි පණිවුඩ වලින් දිග ඇමතුම් වලට මාරු වුණාට පස්සේ. මං එයාට කිව්වේ ඔයා තමයි මගේ හොඳම යාළුවා. ඔයා මට මගේම අයියා වගේ කියලයි. ඇත්ත. වෙලාවකට එයා සහෝදරයෙක් වගේ අවවාද දුන්නා. අනිත් වෙලාවට හොඳ යාළුවෙක් වගේ මගේ මෝඩ ප්‍රශ්න අහගෙන හිටියා. හැබැයි අනිත් වෙලාවට එයා මාව පොඩ්ඩක් වත් ගණන් ගත්තේ නෑ. ඒත් මං පූසියෙක් වගේ ජංගමය දිගේ ගලාගෙන ආපු එයාගේ කටහඬට වෙලිලා හිටියා.

ඔය අතරේ තමයි මම හදිසියෙන්ම දවසක ඔයාව දැක්කෙ. ඒ වෙනකොට මම සත්‍යජිත්ගෙ එම් එස් සී එකේ තීසිස් එක ව්‍යාකරණ දෝෂ වලින් මුදවන ගමන් හිටියේ. මිඩ් වැකේෂන් එකට ගෙදර යන ගමන් බස් එකේදි ඔයාව මුණ ගැහුණම අමුතු කිතියකින් මගේ හිත වෙලුනා. වෙනදට පිරිමියෙක් මං දිහා බැලුවත් ඒ ගැන සත්‍යජිත්ට රපෝර්තු කරන මම එදා අපේ කතා බහ එයාගෙන් වසන් කලේ, පෝලිමට අම්මා හොයපු මනමාලියො බලන්න යන අතරෙ මං එක්ක වචනයක් කතා කරන පිරිමින්ගෙන් පරිස්සම් වෙන්න කියලා මට අවවාද දීපු මගේ බ්‍රදර් ෆ්‍රොම් අනදර් මදර් නිසා ඔයාව අහිමි වෙයි කියන බයටයි.



ඔයා හරියට මගේ ජීවිතේට ආවෙ අසෙණි වැස්සක් වගේ. කොල්ලෙක් දිහා මූණ බලලා කතා නොකරපු මම ඔයත් එක්ක යාළු වෙච්ච එක ගැන මගේ යාළුවෝ හැමෝම පුදුම වුණා. අනිත් එක එතකොට අපි හමුවෙලත් සතියයි.

"එකපාරටම ඔහොම කොල්ලෙක්ව විශ්වාස කරන්න එපා පාරමී."

" අනික දැකලා දවස් කීයද? දන්නවනේ මැනේජ්මන්ට් ෆැකල්ටියේ කොල්ලන්ගේ හැටි. බෝතලේ කටේ ගහ ගත්ත ගමන්මයි . "

"කෙල්ලෙ, ඕක උඹේ ෆස්ට් ලව් එක බව ඇත්ත. ඒත් උඹ දන්නවද එයා කීයක් හැන්ඩ්ල් කරනවද කියලා?"

"අනික හෙන හැන්ඩ්සම් පොරක් නම් කමක් නෑ. අනේ ඉතින් පාරමී ඔයත් මෙච්චර කල් ඉඳලා ...... අනේ මන්දා ඉතින්..."

ඔය හැම දෙයක්ම මට විඳ දරා ගන්න පුළුවන් වුණේ ගහක් ගලක් වගේ ඔයා මා ලගින් හිටපු නිසයි.  ඔයාගේ අත් වලට වඩා මගේ අත්වල මවිල් තිබුණත්, ඔයාගෙ රැවුල වැවෙන්නෙ නැති වෙද්දී මං පුංචි උඩු රැවුලකට හිමිකම් කිව්වත් , මගේ කුරුලෑ කැළැල් පිරුණු මූණෙ හාදු තවරන්නත් , ඔයාට වඩා අඩියක් විතර මිටි මගේ අතින් පරිස්සමට අල්ලගෙන තාත්තා කෙනෙක් වගේ මං යන එන හැමතැනදිම මාව ආරක්ෂා කරන්නත් ඔයා ආයාසයකින් තොරවම පුරුදු වෙලා හිටියා. ඉතින් මම එයාලට කිව්වේ එකම දෙයයි.

"මගේ තඹර එහෙම නෑ. මට එයාව විශ්වාසයි."

ඔයා තමයි මට ඉගැන්නුවේ තමන්ටම ආදරේ කරන්න. මගේ පුංචි ලෝකය ඇතුලෙ අපි දෙන්නා තෙරපිලා හිටියා. මගේ ලෝකෙ පුංචි වුණ එක ගැන හිනා වෙවී ඔයා මාව තුරුළු කර ගත්තා. ඔයාට වගේ ගණන් හදන්න නැතුව පාඩම් කරන්නම තිබුණු සබ්ජෙක්ට්ස් මාත් එක්කම නිදි මරාගෙන ඔයත් පාඩම් කලා. මට මතකයි එක එග්සෑම් එකක් දවසක අම්මා හොස්පිට්ල් ඇඩ්මිට් කරලා කියලා දැන ගත්තම මට එග්සෑම් එකට යන්න කියලා ඔයා අම්මව බලන්න ගියා. මල්ලිගෙ කටෙත් නිතරම තිබ්බෙ "තඹර අයියගෙ" වර්ණනාව. සමහර දවස් වල බත් පාර්සල් හදා ගෙන ගිහින් අපි දෙන්නත් එක්ක අසරණ අයට බෙදලා දුන්නා. ඔයා නොමිලේ පවත්වපු ටියුෂන් පන්තියේ පිටි පස්සෙ ඉඳගෙන මං එසයිමන්ට් කලා. ඔයා එක්ක යාළු වුණු මුල් දවස්වල ඔයා ගැන සැක කරපු යාළුවෝ අපි දෙන්නට ඊර්ෂ්‍යා කරන්න පටන් ගත්තා.

ඒත් ඔයාගේ ඇතුළෙත් හිටියා පුංචි යක් පැටියෙක්. එයා එන්න එන්නම ලොකු වෙන්න ගත්තේ මගේ වරදින්ද කියලා මට හිතා ගන්න බැරි වුණා. මගේ නළලට ඔයා හාදු දෙන අතරේ යක් පැටියට ඕනෙ වුණා මගේ බෙල්ලට පහළින් හදවතට කිට්ටු තැනක් ඉඹින්න. ඔයා මගේ හදවත පුරා පැතිරුණු ආදරය දෝතින් වැළඳ ගනිද්දී යක් පැටියට ඕනෙ වුනේ හදවත වහගත්ත සමේ සියුම් බව පිරික්සන්න. අපි දෙන්නා පුංචි උන් වගේ වෙරළ පුරා දුව ඇවිදින කොට යක් පැටියට ඕනෙ වුනේ වැටකේ ගාලක් මැද තනිපංගලමේ කතා කර කර ඉන්න.මං යක් පැටියට අවනත නොවෙන කොට මගෙන් පලි ගන්න හිතාගෙන මාත් එක්ක කැලණි පන්සල් ගිහින් ආයෙ කවදාවත් බොන්නෙ නෑ කියලා පොරොන්දු වුණ ඔයාට කෙලින් හිටගන්න බැරි වෙන තරමට පොවන්නත් යක් පැටියට පුළුවන් වුණා.


ඉතින් මං පරාද වුණා තඹර. මට මේ තරම් ආදරේ කරන , මාව ආරක්ෂා කරන ඔයා වෙනුවෙන් මට පුංචි කැප කිරීමක් කරන්න බැරිද කියලයි මං හිතුවේ. යක් පැටියා සතුටින් උඩ පැනලා නටනකොට අනිත් හැමදේකින්ම මාව පරිස්සම් කරපු ඔයාට ඔයාගෙන් මාව පරිස්සම් කර ගන්න බැරි වුණා. ඇත්තමයි මට ඒ ගැන දුක හිතුණෙ නෑ. මට තිබුණේ කවදාහරි දවසක ඔයත් එක්ක එක වහළක් යටට යන හීනයක් විතරයි.


ඉතින් ඔයා ඩිග්‍රි එක ඉවරවෙලා කැම්පස් එකෙන් ගිහින් අවුරුද්දක් ගතවෙද්දී ෆයිනල් ඉයර් එග්සෑම්, රිසර්ච් වලට හිරවෙලා හිටපු මට සංජනා ඔයාගේ ජීවිතේට එබිලා බලයි කියලා හිතුණෙ නෑ. එහෙම වුණත් එයාට මටත් වඩා ආදරයක් ඔයාට දෙන්න පුළුවන් වේවි කියලා හිතුවෙ නෑ. කමක් නෑ තඹර. මං හිතන්නේ මගෙන් මොනවමහරි අඩුපාඩුවක් ඔයාට වෙන්න ඇති. මේ භවයෙදි හිමි නොවුණ ඔයාව ඊළඟ භවයෙදි හිමි වෙන්න කියලා මං ප්‍රාර්ථනා කරන්නේ නැහැ. මගේ ලෝකෙ තාමත් ගොඩක් පුංචියි තඹර. මං ඒ ලෝකෙ ඉඩ තියාගෙන හිටියෙ ඔයාට විතරයි. ඒත් සංජනාත් ආවොත් ඒ ලෝකෙ කැඩිලා බිඳිලා විනාශ වෙලා යයි. ඒ නිසා ඔයාගේ විශාල ලෝකෙ ඇතුළෙ එයාව නතර කර ගන්න.


මට දැන් තමයි තේරෙන්නේ ඔයා මගේ ලෝකෙට ආවට මට ඔයාගේ විශාල ලෝකෙ ඇතුළට ගිහින් එකපාරක් හරි බලලා එන්න බැරි වුණා නේද කියලා. ඔයා මට ඒ ගැන චෝදනා නොකලෙ ඇයි තඹර?  නැත්නම් මං ආපු නැති එකට ඔයා කැමැත්තෙන්ද හිටියේ?

ඔයාලගේ වෙඩින් කාඩ් එක ගොඩක් ලස්සනයි. ඔයාට ඒක දෙන්න මාව මතක් වුණ එක ගැන සතුටුයි. ඔයාට මාව මතක් වේවි තඹර. හැම දවසකම මාව මතක් වේවි. ඔයාට නැතත් යක් පැටියට හරි මාව මතක් වේවි. මං නැතුව පාළු නොදැනුණාට පුංචි හරි වරදකාරී හැඟීමක් ඔයාගේ හිත අස්සේ කැකෑරි කැකෑරි මැරෙනතුරුම ඔයාට වද දේවි. මං ඒ පළි ගැනීමට හරිම කැමතියි තඹර. ඒ නිසා මං එනවා ඔයාගෙ වෙඩින් එකට. මං එන්නෙ නම් තනියම. ඒත් මං ලස්සනට ඇඳගෙන එන්නම්.  දෙයක් කියන්න තියෙනවා.


" මං ඔයාට පිස්සුවෙන් වගේ ආදරෙයි. තවමත් ආදරෙයි."



Thursday, October 11, 2018

අදින් පසු.......

හීන විතරක් මොටද තුරුළු කර මියැදෙන්න
අපේ තනිකම් අපිම මතක් කර හිනැහෙන්න
පාන නිවුණත් අඳුර එපා අහලක         එන්න
පේන දුරකින් රැඳී  හිතේ දුක          පුරවන්න

වහින වැස්සට එපා තෙමී ලය ගිනි      ගන්න
ලෙඩ දුකට සිනාසී එපා නුහුරුව           ඉන්න
බීව දිය බිඳුව වුව නුඹට අමබිඳු වෙන්න
යන එනා මග තොටක කල්පනාවෙන්  යන්න

මල් නොපිපුණත් නපුරු ගල් එපා හමුවෙන්න
සිල් ගත්තු හිතින් පෙම් මල් මලසුනේ  ලන්න
නිල් පාට ආකහේ පුරාවට හැඩ           වෙන්න
බොල් සුළගෙ හොරැහින්ම හාදුවක් තවරන්න

මත් බිගුන් රැස් කකා හිනැහේවී  සැඟවෙන්න
හිත් පතුල මත ලිව්ව මගෙ කවිය    කියවන්න
ලත් නමුදු නෙකගැහැට කඳුළු පිස හිනැහෙන්න
වත්කමයි එය මගේ හුස්ම ටික         රැකගන්න



Monday, October 8, 2018

සොයා යාම


අපර්ණක....... එයා නළුවෙක් වගේ...... එයා හෙව්වෙත් නිළියක් වගේ කෙල්ලෙක්. හිටියෙ මහරගම බෝඩිමේ අපිත් එක්ක. ඇවිත් නම් තාම මාස හතරයි. ඒ මාස හතරට අපි හැමෝම අපර්ණක එක්ක අවුරුදු හතරක් විතර ආශ්‍රය කරපු තරමට හිතවත් වුණා. ඇත්තටම අපර්ණක කියන්නේ මොළකාරයෙක්, වැඩකාරයෙක් සහ හිත හොඳ කොල්ලෙක්.

"බලපං උගේ ලොකු ශෝ එක.  අනේ මට නම් ඔය වගේ උන්  අදාළම නෑ බං"

හාලි ඩේවිඩ්සන් බයික් එකෙන් බැහැපු අපර්ණකට ඊට පිටි පස්සෙන් ආපු කළු පාට වෑන් එකේ තිබුණු බඩු ටික බාගන්න අපේ උදව් ඕනැ නෑ කියලා දැනගත්තම උඩ තට්ටුවේ බැල්කනියේ ඉඳන් මහ හයියෙන්ම  එහෙම කියපු සමීර එක්ක තමයි අපර්ණක මුලින්ම ඇයි හොඳයිය පටන් ගත්තෙ.  ඊට පස්සේ අපි හැමෝම අපර්ණකට වහ වැටුණා. ගිහාන් නම් වහ වැටුණෙ අපර්ණක හැම සිකුරාදම අරන් ආපු බෝතලේට. සමීර නම් එයින් පස්සේ අපි කාගෙන්වත් ඩෙනිම් ඉල්ලන්න ආවෙ නෑ. අපර්ණක එයාගේ හොඳ බ්‍රෑන්ඩඩ් ඩෙනිමක් දීලා තිබුණා සමීරට තියාගන්නම. මං ගැන කිව්වොත් හැම එකාම පල් කරපු මගේ කවි අහිතක් නැතුව කියවපු එකම මිනිහා තමා අපර්ණක.

"මචං මේක සිරා බං. උඹ තව ලියපං. අපි පොතක් පබ්ලිෂ් කරන්න ට්‍රයි එකක් දෙමු. මං දන්න අයියා කෙනෙක් ඉන්නවා. පොර උදව් කරයි."

මේ විදිහට අපි හැමෝටම අපර්ණකව ගැළපෙමින් තිබුණා. නැත්නම් අපි අපර්ණකව ගළප ගනිමින් හිටියා. එහෙමත් නැත්නම් මිනිහා අපිට එහෙම හිතන්න සැලැස්සුවා. එක තැන පල්වුණු අපේ ජීවිත වලට අපර්ණක ගංජා කිලෝවක් තරම් වුණා.  අපි හැමෝම අපර්ණක වටේ එකතු වෙලා හිටියේ. හරියට එයා නැත්නම් අපිත් නැති ගානට.

අපි හිටියේ බෝඩිමේ උඩ තට්ටුවේ. යට තට්ටුවේ හිටපු අයිතිකාරයෝ රට ගියාම තමයි  අපර්ණක ආවේ. අපි පස් දෙනෙක් උඩ කාමර දෙකක ඉන්නකොට අපර්ණක විතරක් යට තට්ටුව අයිති කරන් හිටපු එක ගැන අපිට ප්‍රශ්නයක් නොවුණෙ පඩියෙන් බාගයක් බෝඩිමට වියදම් කරන්න තරමට මානසික රෝග තිබුණෙ නැති හින්දයි. අපෙන් පොඩිම එකා වුණේ වජ්‍ර.  වජ්‍ර ජපුරෙ අයි ටී ඩිග්‍රියක් කලා. සමීර, ගිහාන් දෙන්නම වැඩ කලේ මං වැඩ කරපු තැනම. අපි හිටියේ ප්ලෑනින් සෙක්ශන් එකේ. දේවක වැඩ කලේ ඉසුරුපායේ. අපර්ණක නම් කරන්න පුළුවන් ඕනෙම දෙයක් කලා. අපි දැනගෙන හිටියේ කලබ් එකේ වැඩ කරපු එකයි. මිනිහගෙ ශොපිෆයි ස්ටොර් එක ගැනයි, මොඩ්ලින් ස්කූල් ගිය එක ගැනයි විතරයි. ඒත් මිනිහට ඔය මුකුත්ම නොකර ඉන්න පුළුවන් තරමට සල්ලි වකාරෙට තිබුණා. අපර්ණක නම් කිව්වේ අවුරුද්දකට විතර කලින් ගෙදරින් තරහ වෙලා ඇවිත් දැන් තැන තැන කුලී ගෙවල්වල, බෝඩිං හවුස් වල ඉන්නවා කියලයි. ඒ වුණාට අපර්ණකගෙ අප්පච්චිට හොරෙන් අම්මා එවන සල්ලි හිතුමතේ වියදම් කරන්නත් මිනිහා පැකිලුණේ නෑ.

"ඌට පිස්සු" කියලා අපි හිත හදා ගත්තා.

අපර්ණකට නිදන කාමරයක්, සාලෙ, බාත් රූම් එක විතරක් නෙවෙයි කිචන් එකත් පාවිච්චි කරන්න අවසර දීලා තිබුණෙ. ඉතින් සමහර දවසට රෑට අපි කෑවෙ අපර්ණක උයපු කෑම.  දේවක වගේ හැම සති අන්තෙම ගෙදර යන එකෙක් ඇරුණම අපි හැමෝම වගේ සිකුරාදා රෑට අපර්ණකගෙ බෝතලේට වග කිව්වා.  ඒකට බයිට් හැදුවෙත් අපර්ණකම තමයි.

සෙනසුරාදා කියන්නේ මට නම් නිස්කාන්සුවෙ රෙදි ටික හෝදගෙන, නින්දක් නිදාගෙන සකුණිට කලින් ලෙක්චර්ස් ඉවර වුණොත් පාඩුවෙ මලක් කඩාගෙන (නැත්නම් පඩි ගත්ත අලුත නම් ෆිල්ම් එකක් බලන්න ගිහින්) හිතුණොත් විතරක් ගෙදරටත් කතා කරලා ගෙවන දවසක්. ඒත් අපර්ණක සෙනසුරාදා පාන්දරම මෙහෙන් අතුරුදහන් වෙනවා. ආයෙ දකින්න ලැබෙන්නේ සඳුදා උදේට. කිව්ව විදිහට නම් පේරා වල එම් එස් සී එකක් කරනවා. ඒත් ඒක මොකක්ද කියලා මම හරියටම දැනන් හිටියෙ නෑ.

අපේ අයගෙන් ආයෙ හයර් එඩියුකේෂන් කියලා එම් බී ඒ එකක් කලේ ගිහාන්. පොර ඒක ඉවර වුණ ගමන් වෙන ජොබ් එකකට පැන ගන්නයි බලාගෙන හිටියෙ.  සමීර නම් හිටියේ රට යන හීනෙක. ඒ වැඩේ අපර්ණකගෙ මාර්ගයෙන් කර ගන්න පුළුවන් වෙයි කියලා තමයි මිනිහා හිතාගෙන හිටියේ.

"අපර්ණක අයියා, පොඩි උදව්වක් ඕනේ"

ඊයෙ රෑ නිදා ගන්න කොට මට ලාවට වගේ ඇහුණෙ වජ්‍රගෙ කටහඬ. වජ්‍ර මේ මාසෙ බෝඩිං පීස් ඉල්ලන්නෙත් අපර්ණකගෙන් බව දැනගෙන මට නින්දෙන්ම හිනා ගියා.

ඒත් උදේ පාන්දර ඇහැරුණේ කවුදෝ දොරට තඩි බාන සද්දෙට.

"වජ්‍ර මං උඹට හැමදාම කියනවා නේද දොර ඇරලා නිදාගනින් කියලා. ඇරපං බං ඕක."

දවල් වෙනකම් නිදා ගන්න තියෙන එකම දවසෙත් උදේම අවදි වෙන්න සිදුවීම ගැන කේන්තියෙන් නිදි මරගාතේ වැනි වැනී මං දොර ගාවට ගියා. මේ කිසිම සද්ද බද්දයකට නෑසූ කන් ඇතිව වජ්‍ර සැපට ගුලි වෙලා නිදාගෙනයි හිටියේ. මට දොර අරින්න ඉඩක් ලැබුණේ නැත්තේ දොර කඩාගෙන පිරිසක් ඇතුළට ආපු නිසයි.

"වජ්‍ර ඉන්දික කරුණාරත්න?"  මගේ දිහාට එල්ල වුණු තුවක්කුව පහත වැටෙන අතර, පොලිස් නිල ඇඳුම් වජ්‍ර දිහාවට චලනය වුණේ ගිහාන්ගෙත්, සමීරගෙත් බියපත් මුහුණු වලින් මගේ වම් අත වජ්‍ර දිහාවට හරවපු මොහොතේ කියලා මට තේරුම් ගියා.

"නැගිටපිය පාහරයා" තුනටිය දිහාවට වැදුණු පා පහරේ වේගයට වජ්‍ර ඇඳෙන් බිමට වැටුණු බව මං ඊළඟට දැන ගත්තා.

මතු සම්බන්ධයි.


Saturday, October 6, 2018

මං යන්නේ......

ලොකු හුස්මක් ගන්න ඕනෙ
අඳුර මැදින් උඹ පෙනෙන්න
ඔය තරු ඇස් අව් රස්නෙන්
අන්ධ වෙන්න පටන් ගන්නෙ
බිමට බැහැපු දවසට උඹ......

කෑම නැතුව මාන්දමද
නැත්නම් උඹ මග හැරුණද
දෙකම නෙමෙයි මගේ කරුමෙට
මගෙන් ඉල්ල ගත්තු ඩෙනිම
උඹේ වුණේ දවස් දෙකට......

ඒත් මචං උඹට තිබුණෙ
ඒ කෙල්ලට බෑ කියන්න
සිගරට් ගඳ දැනෙන කොටම
ඒකිට සිහි විකල් වේවි
මතක් වේවි උඹට මාව.....

උඹට තිබුණෙ රට හදන්න
ලක්සෙට කොඩිය දාලා
ඉන්න ඇහැකි නේද ජයට
නැත්නම් වතුර කාලා
ගිරිය යටින් කෑ ගහන්න.....

නෑ බං බීලා නෙමෙයි
උඹ දන්නවා මේ මගෙ හැටි
ඇත්ත කියන හැම එකාම
බීලා වගේ පේන කොටයි
උඹලට ආතල් එක......


ඔච්චර කියනවා නම්
මං ගන්නම් මොණර කොලේ
පොඩි එකාගෙ අසනීපෙට
බාර වුණා අපෙ අක්කත්
ඒ වුණාට මං යන්නේ බාර් එකට......




Sunday, September 30, 2018

ඔව් ඒක වෙනස් හැඟීමක්......

ඒ සිතුවිල්ල හරිම වෙනස්. හරියට යමක් ගිලිහිලා යනකොට දුකක් වෙනුවට සතුටක් දැනෙනවා වගේ.......
ගිනි අව්වෙන් පිච්චිලා ඉන්නකොට දිව පිච්චෙන රස්නෙට ඉගුරු දාපු කහට තේ එකක් ලැබෙනවා වගේ...... රසම රස උණු රොටියක් එක්ක කඳුළු එන තරම් සැර කොච්චි දාපු ලුණු මිරිසක් ලැබෙනවා වගේ....
මඟ බලන් ඉන්නවා කියලා නොදැනම මඟ බලන් ඉන්න බව විශ්වාස කරනවා වගේ.කොයිතරම් තරහා වුණත් ආයෙමත් යාළුවෙන බව දැනගෙන ඉන්නවා වගේ. යන්න කියලා කිව්වට ආයෙමත් එන්න කියලා හිත යටින් ප්‍රාර්ථනා කරනවා වගේ. කොයිතරම් දුර ගියත් ආපහු හැරිලා ගියාටත් වඩා වේගයෙන් හිටපු තැනටම එන්න හිතෙනවා වගේ.
ඔව් ඒක වෙනස් හැඟීමක්........ ඒක හරියට අපි ඒ හැඟීමට ආදරය කියලා කියනවා වගේ.....


බිඳින්න බැරි ලෙස බැඳෙන්න

සඳටත් වැඩියෙන් ලස්සන නුඹේ සිනා පොදක් දෙන්න රෑ අහසේ තරු පැරදූ දෙනෙතින් හෙමිහිට බලන්න මල් සුවඳක් වී සියොලඟ එතෙනා පවනේ වෙලෙන්න...